Ik schrijf dus ik ben............

Ik schrijf dus ik ben is een onderdeel van het onlangs verschenen boek van Rob Wijnberg en Stine Jensen.  Beide filosoof en o.a. schrijvers van meerdere boeken en redacteur van NRC en NRC Next.  Rob Wijnberg volg ik op de voet.  Hij stimuleert me geweldig en iedere keer wanneer ik zijn stukjes lees overvalt me het gevoel van herkenning bij de verschillende onderwerpen na het beschrijven van filosofische dilemma's naar aanleiding van een actuele gebeurtenis.   En ik lees zijn boeken.   Van Stine Jensen weet ik nog niets, maar zij maakt me wel nieuwsgierig.  Ik schrijf dus ik ben maakt duidelijk, in een eerder beschreven stuk in NRC Next, dat mensen hun identiteit ontlenen aan datgene waarmee zij zich omringen.   Of dat nu om een auto gaat, het type hond dat mensen bezitten of het werk dat zij verrichten.   Mensen hebben de neiging zich daarmee te vereenzelvigen.  Hoe groter de auto ( bv. wel 7 zitplaatsen) hoe "geweldig" zij zichzelf vinden. Bij bepaalde type honden kun je de eigenaar wel uittekenen.   En in veel gevallen lijkt het dat naarmate men langer een hond heeft mensen er op beginnen te lijken.   Het enige verschil is dan dat mensen net nog niet blaffen.   Maar dat komt misschien nog.
En dan het werk dat men verricht.  In een voorstelronde volgt na vermelding van de naam het beroep dat men uitoefent.  Of men daarmee wel rekening wil houden!
Het zegt echter niets wie men nu werkelijk is.  Dat werd duidelijk na de ontstane crisis van enige tijd geleden.  Zg. machtige mannen ( soms een vrouw) met topfuncties in het bedrijfsleven die volledig door de mand vielen nadat bleek dat zij zich op een onbetamelijke manier verrijkt hadden ten koste van anderen. En dan druk ik mij nog voorzichtig uit.  Er sprak een enorme arrogantie uit op de manier waarop zij zich excuseerden nadat zij werden ondervraagd door een commissie.  Of men kon, door veel vakjargon te gebruiken, ontkomen aan al te veel kritische vragen door een te ondeskundig panel.
En in de politiek is het niet veel anders.  Het publiek kan zich allang niet meer vinden of herkennen in de afstandelijke manier van communiceren in de media.   Er wordt veel gepraat maar weinig gezegd.   En de werkelijke problemen worden niet aangepakt.  Het is blijkbaar moeilijk om zaken bij de naam te noemen.  Een feit waarmee vnl. gevestigde partijen moeite hebben.   Het is dit gebrek aan herkenning waarmee de huidige politiek worstelt.  Het is ook de reden dat Europees gezien meer mensen hun stem uitbrengen op partijen die zich wel durven uitspreken.   Of deze partijen wel de wijsheid in pacht hebben valt nog te bezien.

wordt vervolgd.....