Haarlem, 12
– 10 – 2012
Vervreemding
in de maatschappij.
Donderdag, de 11e oktober2012
woonde ik een voorlichting bij over het beveiligen van woningen tegen inbraak.
Er was niet alleen politie maar ook iemand van Burgernet en zelfs een
ex-inbreker die allemaal hun ervaringen deelden, ieder op zijn eigen wijze.
Tevens was er iemand van 4-Locks, een bedrijf dat hang- en sluitwerk verkoopt
voor ramen en deuren.
De enige die
, na afloop, bloemen kreeg was de vrouw die haar ervaringen deelde nadat er een
paar maanden geleden bij haar en haar man was ingebroken nadat ze hooguit een
uurtje van huis was gegaan. De vrouw
sprak haar frustratie uit en wat het met haar gedaan heeft en impact had op
haar verdere leven. Omdat haar hele huis
overhoop was gehaald heeft het haar doen besluiten de woning te verkopen en
ergens anders een nieuw leven op te bouwen.
De politieman
die met behulp van een PowerPoint-presentatie uitleg gaf waar mensen op moeten
letten bij het verlaten van hun woning benadrukte het belang van samenwerken
met politie en Burgernet. Er werden tips
gegeven die ogenschijnlijk vanzelfsprekend zijn maar door de meeste mensen
achteloos wordt nagelaten.
Mijns
inziens wordt hier een belangrijk
element over het hoofd gezien. En dat is
dat er een beroep wordt gedaan op samenwerking tussen politie – Burgernet en
112 of 0900-8844 te bellen, maar dat het niet
vanzelfsprekend is dat mensen dit zomaar doen. Er is een te grote
afstand tussen de mensen en het politieapparaat. Er is geen persoonlijk contact meer, zoals
vroeger het geval was. Politiemensen
verdienen, helaas, niet meer hetzelfde respect wat ze vroeger ten deel
vielen. Als er vroeger in een buurt wat
onregelmatigheden waren wist de wijkagent precies om wie het ging en wat er het
beste tegen gedaan kon worden . Er was meer persoonlijk contact en daardoor
werden politiemensen vaker betrokken bij datgene wat er zich in een buurt
afspeelde.
We praten
hier dus over een filosofisch dilemma naar aanleiding van een actuele
gebeurtenis. Je ziet het overal in de
maatschappij. Niet alleen binnen het
politieapparaat maar ook in de gezondheidszorg, het onderwijs, bij het
UWV-werkbedrijf en navenante organisaties.
Doordat organisaties bureaucratiseren ontstaat vervreemding. Men heeft
geen oog meer voor een ander en het is eigen volk eerst. Doordat de verschillende partijen hun tijd
meer achter een bureau moeten doorbrengen heeft men onvoldoende oog voor zijn
of haar omgeving.
Na afloop
van de voorlichting memoreerde ik over vroeger waarbij ik zelf nog de naam van
de toenmalige wijkagent wist en kreeg zelfs enige bijval van iemand uit de zaal
die de naam van de agent zich ook nog wist te herinneren. De reactie van de agent was dat er (te) weinig politiemensen zijn om een
veelvoud van de huidige op een fiets te laten rijden zoals vroeger het geval
was.
Ik moet
hierbij zelfs denken wat er zich onlangs in het Groningse Haren heeft
afgespeeld. Te weinig mensen in het
blauw. Het eerste denken over een
vergadering plannen om met een aantal mensen te bespreken welke tactiek er
gevolgd moet worden in plaats van in korte tijd bekwame mensen bijeen roepen en
met een adequaat plan de campagne actie ondernemen. Het scheelt tijd en het geven van de juiste
en doortastende instructies had veel leed en vernieling kunnen voorkomen.
Onder het
motto: “De politie is je beste kameraad” dus een pleidooi voor minder bureaucratie en beseffen dat
persoonlijk contact te allen tijde een voordeel is voor alle partijen die er
voor pleiten in een leefbare omgeving te (willen) wonen.
Ed Strobel
