Realiteit.

Realiteit.

Ik krijg regelmatig prachtige foto's gemaild van een goede vriend.   Iemand die het zelf niet zo makkelijk heeft maar altijd stilstaat bij zaken die er werkelijk toe doen.  Iemand waar ik graag naar luister en op een ontspannen manier mee van gedachten wissel.  Hij is één van de weinige vrienden die mij inspireren en je stof tot nadenken geeft op datgene wat er bv. op zo'n foto staat. 

Onlangs kreeg ik een aantal foto's gemaild waarvan er één bij zat van de favela's in Brazilië.  Mijn reactie was dat het prachtige foto's waren waarbij we ons dienen te realiseren dat we in een mooie wereld leven.  En dat we moeten beseffen dat we dit zo willen houden.  Behalve dan de favela's in Brazilië.
Het is een bewijs van onvermogen dat een land dit soort gemeenschappen toestaat.

 Dat er nu wat aan de daar heersende criminaliteit gedaan wordt, er worden zwaar bewapende politieagenten naar toe gestuurd, is het paard achter de wagen spannen. Het is hetzelfde wanneer je een hond niet goed opvoedt hij altijd aan de leiband moet lopen.
Het is het gedachtegoed van regeringen die reageren op kwalijke, ontoelaatbare toestanden, afdoen met de opmerking dat het nogal meevalt.

Het is, mijns inziens, zaak niet meer accepteren dat er iets mis is, maar je realiseren dat het ook anders kan !

Hoe is het eigenlijk in Nederland met dit fenomeen?  Heb ik eigenlijk niet eerder gehoord dat er in Nederland ook zaken zijn die het daglicht niet kunnen verdragen?  Neem nu het grootschalige kindermisbruik door onze katholieke vrienden.  En dat die arme stumper in zijn paarse jurk uit Rome zich moet laten influisteren dat het niet meer dan geroddel is?    En dat het nogal meevalt.  Nu, het valt niet mee!   Er is, dankzij het celibaat, sprake van grove schending van de mensenrechten.  Er is sprake van een grootschalig pedofielen-netwerk met als dekmantel de katholieke kerk. 

Historisch gezien hadden zij al niet zo'n beste naam.   Want waren het niet de topnazi's die, met behulp van diverse kloosters en met het betalen van veel geld, konden ontkomen naar Zuid-Amerika.  Dat is hooguit 60 jaar geleden.  En er waren maar weinig mensen die daarvoor verantwoordelijk gesteld werden.   De kerk wast zijn handen in onschuld.  Een paar wees- gegroetjes en in een donker hoekje van de kerk aardig zijn voor meneer pastoor en je was van je zonden verlost.   

Het doet me denken aan een mopje dat ik niet zo lang geleden hoorde:  Er komt een jongeling aan bij het klooster en meldt zich aan.  Hij wordt rondgeleid door een oudere broeder en deze beantwoord de vele vragen die de jongeling heeft.  Onder andere heeft de knaap ook wat vragen m.b.t. seksualiteit.  Nu, daar heeft de oudere broeder wel een antwoord op.  Na binnen te zijn rondgeleid komen zij aan bij de tuin van het klooster.  Aan het eind van de tuin ziet de jongeling een grote regenton staan met een gat in het midden. De ouderling meldt dat als hij alle dagen van de week, behalve woensdag, voor de ton gaat staan  hij voldoende weet over seksualiteit.  Maar, vraagt de jonge broeder:"waarom woensdag niet"?   "Nu", zegt de oudere broeder.  "Woensdag zit jij in die ton".

Hulde aan de partijen en personen die dingen bij de naam durven noemen.  En meedelen dat er strikte maatregelen dienen te worden genomen om uitwassen te voorkomen.  Waarbij je na een tijdje merkt dat  ook bij de gevestigde partijen reacties komen dat  zaken veranderd dienen te worden.

Ik moet hierbij ook denken aan de mentaliteit die in de 30-er jaren in Nederland ontstond bij die lui van het "gebroken geweertje". Het is dezelfde mentaliteit van mensen die, bij het aanschouwen van misstanden op straat, hun hoofd omdraaien en doen alsof zij niets gezien hebben.  En die geen hulp verlenen wanneer er bv. iemand in het water ligt en om hulp roept.  Het psychologische fenomeen is dat, naarmate er in zo'n situatie al personen bij staan kijken, mensen helemaal niets meer doen. Het moet getuigen van moed en doortastendheid als er mensen zijn die toch aktie ondernemen.

Het is de Nederlandse mentaliteit dat er alleen gereageerd wordt op de personen die misstanden signaleren i.p.v. dat er concreet wat aan die misstanden wordt gedaan.  Als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt...............




 

Ergernis.....

Ergernis.

Gisteravond gekeken naar een uitzending van Pauw en Witteman.   Een verademing na de uitzendingen van Knevel en V.d. Brink.  Over de laatste twee heb ik al één en ander geschreven.   Niet nodig daar verder aandacht aan te schenken.  De gasten die gisteravond waren uitgenodigd waren interessant.  Het opmerkelijke echter waren  twee mensen die aan tafel zaten waarvan de één gereageerd had op een oproep van de kinderen van een vrouw die werd verdacht van overspel in Iran.  Volgens de islamitische wetgeving staat op overspel steniging.
 Dat een dergelijke primitieve straf nog uitgevoerd wordt tart alle vormen van medemenselijkheid en kan ook alleen maar verwacht worden in landen die in hun ontwikkeling ver achter blijven bij de geciviliseerde wereld.  U raad het al.  In Islamitische contreien komt een dergelijke straf nog steeds voor.  De genoemde oproep was gepubliceerd in de Volkskrant en liet aan duidelijkheid niets te wensen over.  Het artikel is de moeite waard er aandacht aan te schenken en de absurditeit te benadrukken.   Toch vond één van de uitgenodigde gasten, een man met een baardje en een strak mutsje op zijn hoofd ( meer lijkend op een condoom) dat de Westerse wereld zich niet met interne zaken van een land moet bemoeien.  Zijn reactie was dat de Westerse wereld maar moet wennen dat er landen zijn die met een dergelijk "vergrijp" anders omgaan dan men in het Westen gewend is.  Op de vraag wat hij zelf vond van steniging reageerde hij af met de opmerking dat hij het ook wreed vond maar dat dit nu eenmaal usance was in Islamitische landen.   En dat dit een probaat afschrikwekkend middel was.   Wat moeten kinderen anders denken van een vrouw die zich te buiten gaat aan overspel.  Dat er voor "vreemdgaan" nog een tweede persoon aan te pas komt vergat hij gemakshalve.  Ook ging hij niet in op de vraag hoe kinderen denken aan een vrouw die door steniging om het leven wordt gebracht.

 Bij het kijken naar deze meneer ondervond ik een toenemend gevoel van walging, ergernis, woede  en agressie.   Hoe bestaat het dat er nog dergelijke mensen op deze aarde rondlopen en nog erger.  Dat zij in Nederland wonen en dat zij gebruik maken van de verworvenheden die er in dit land zijn.  Zelfs Femke Halsema, boegbeeld van Groen Links, keek steeds verbaasder aan tafel en mengde zich in dit gesprek en maakte duidelijk dat hierbij de Universele Rechten van de mens  geschonden worden.   En dat dit niets met landen te maken heeft die Islamitisch zijn.  De Universele Rechten van de mens gelden wereldwijd en die houden niet op bij bepaalde grenzen.

Als we naar de demografie van de wereld kijken zien we een afnemend aantal kinderen dat geboren wordt in de Westerse wereld en een toenemend aantal kinderen dat geboren wordt in het Midden Oosten en Afrika.  Dus voornamelijk Islamitische landen.
  In de 60-er en 70-er jaren van de vorige eeuw was het  nauwelijks interessant aandacht te schenken aan welke vormen van religie dan ook.   De secularisatie greep in de Westerse wereld om zich heen en religie was uit de mode.  Toch begint het wel interessant te worden aandacht te schenken aan de toenemende uitwassen van de verschillende vormen van religie.

 Als we het hebben over de Christelijke wereld komen ook uitwassen naar voren.  Ik denk alleen al aan kindermisbruik dat steeds grotere vormen blijkt aan te nemen.   Het meest duidelijk in dit geval was de column van Youp van het Hek in de NRC van afgelopen zaterdag die onder het kopje: "Roomse rukkers" meldt dat hij eigenlijk medelijden heeft met God.  Ik citeer: "Het moet toch verschrikkelijk zijn als je ziet dat je kerk door zo'n stelletje hypocriete viespeuken wordt bestuurd. Mannen die niet mogen neuken, terwijl dat toch één van de aangenaamste bezigheden op deze aardbol is".   Dit ten gevolge van het Celibaat dat geslachtelijke omgang verbied van mensen die zich uitsluitend richten op het verspreiden van het Christelijke geloof.   Als ik Christelijk of katholiek zou zijn zou ik me diep schamen.   Ik zou het niet eens hardop durven zeggen. 

Youp vond dan ook dat de keuze voor een rechts kabinet wel op zijn plaats was. Mits dat Maxime Verhagen consequent zou zijn geweest en niet alleen voor het verbieden van de islam is.  Wat Youp betreft zouden alle geloven er aan moeten geloven.  

Geert Wilders heeft groot gelijk dat hij a.s. zaterdag in New York gaat betogen tegen het bouwen van een moskee in de buurt van Ground Zero.  En het is veelzeggend dat Job Cohen, als vertegenwoordiger van de Pvda, die zijn vragen in de Tweede Kamer van een briefje af moet lezen, meldde dat Geert Wilders de reis  naar de V.S. belangrijker vindt dan het vormen van een nieuw beleidsplan voor de komende regering.

Mijn vrijheid van meningsuiting is deze:   Weg met de vrijheid van religie.  Weg met het byzonder onderwijs ( ik bedoel katholiek, christelijk en helemaal islamitisch) .  Dit zijn vormen van absolutisme.
Vrijheid van meningsuiting waarbij men open dient te staan voor welke vorm van weerwoord ook.

Nog even een citaat van Ian Buruma: "Als vrijheid wordt verabsoluteerd, dan zullen we zien hoe ook de beste ideeën eindigen in een catastrofe".

een stukje nostalgie.....

Een stukje nostalgie overviel me na het plaatsen aan de muur van 4 schilderijen van mijn opa's.  Beide tonen met hun expressie gevoel voor lijnen en perspectief.  Twee schilderijtjes betreffen replica's van Johannes Vermeer; "Het meisje met de parel"   en het andere: "Het zieke kind".  Beide overgeschilderd van een ansichtkaart.   Datum van schilderen van mijn opa vermoedelijk in de 40-er of begin 50-er jaren.  Beide schilderijtjes hebben jarenlang de muur versierd van het huis van mijn opa en oma.  Bij mijn wekelijkse bezoek, met mijn vader- het waren zijn ouders - keek ik langdurig naar beide beeltenissen.  En daarbij altijd gedacht hoe knap het is om dergelijke portretten na te schilderen.   Ik was er trots op dat mijn opa dat kon. Om vervolgens in mijn geheugen te prenten om nooit meer te vergeten.  Van huis uit was hij stoffeerder en in het bezit van een eigen praktijk.   Het ging hem voor de wind omdat hij opdrachten kreeg zowel uit Nederland als Belgie en Duitsland.   We praten over een periode na de oorlog voordat u een verkeerde gedachte krijgt.

De twee andere schilderijtjes zijn van de vader van mijn moeder en betreffen twee landelijke taferelen. Een vergezicht aan een bosrand en een boerderij met daarvoor twee koeien en wat bomen.  Op deze schilderijen is behalve zijn naam: J.H. Habiecht ook het jaartal vermeld nl. 1941.   Ook deze prentjes zijn overgeschilderd van een kaart of map.   De schilderijtjes zijn, net als van mijn andere opa over- of nageschilderd op triplex en altijd bewaard gebleven in oude lijsten.   Deze lijsten heb ik onlangs verwijderd en alle 4 de schilderijtjes geplaatst in lijsten met een aluminium rand.  Daar krijgen zij een wat moderne uitstraling.  Met name de schilderijtjes van Johannes Vermeer hangen op een plek boven de bank.  Terwijl ik zittend op een stoel t.o. de bank keek naar de schilderijen zie ik ook twee Yoda's ( poppen uit Star Wars), een grote en een kleine.  Zij staan boven op de rugleuning van de bank.  Die grote Yoda kijkt in de richting van de beeltenissen en hij doet dat met veel bewondering.   Die kleine Yoda is wat verlegen en verschuilt zich bij de grote en durft niet te kijken.

Zomaar wat gedachtes bij het lezen van het boek van Jan Bransen: " Word zelf filosoof ".

Brevel & V.d.Krink............................

Als surrogaat voor het programma Pauw &Witteman doen de heren Knevel & V.d. Brink  hun uiterste best een interessant programma te maken om maar dicht in de buurt te komen van hun voorbeelden P & W.   Tevergeefs moet ik constateren.   Allereerst hebben K& B de vereiste uitstraling niet al doen ze nog zo hun best. V.d. Brink blijft chagrijnig kijken hoezeer hij ook zijn best doet. En Knevel oefent in zijn vrije tijd vermoedelijk het beroep van dirigent uit. Hij blijft maar met zijn armen zwaaien. Het kost beide heren zichtbaar moeite hun ongenoegen niet te laten blijken over de PVV en haar voorman.  Al maanden is dan ook de PVV het hoofdthema en worden allerlei gasten uitgenodigd om hun mening te verkondigen en uit te leggen dat het met Nederland volkomen de verkeerde kant op gaat als we een regering krijgen met gedoogsteun van de PVV.   Men heeft over het algemeen zijn mening klaar terwijl er eigenlijk nauwelijks begonnen is met de voorbereidingen van een regering.  Het meest slechte voorbeeld was dat zij Willem Aantjes en Dries van Agt hadden uitgenodigd.  Niet tegelijkertijd maar in een kort tijdsbestek van een paar weken.  Willem Aantjes kennen we nog als de man die, tijdens het praten, voortdurend met zijn gebit zit te goochelen en Dries van Agt trachtte voortdurend aan te pappen met de vragenstellers en bleef maar knipogen.  Of was het een zenuwtrek.
We kennen Willem Aantjes nog als de man die zijn oorlogsverleden verzweeg. Aantjes "reputatie" werd aan diggelen gegooid toen historicus L.de Jong van het (RIOD)in 1978 berichtte dat de heer Aantjes lid was geweest van de Waffen SS.  Hierna was het over met welke politieke funktie dan ook. In 1982 werd Aantjes nog voorzitter van de Kampeerraad maar na 5 jaar legde hij ook deze funktie neer omdat er meer gesproken werd over "Mein Tentenkampf". 

Dries van Agt kennen we nog als de man met opmerkingen als: "Achter de horizon van mijn bewustzijn". Tijdens het gesprek met K & B sprak hij zichzelf tegen en wist onvoldoende antwoord te geven op de vragen die hem gesteld werden.  Zie hier de voormalige boegbeelden van Christelijk Nederland.  Deze mensen hebben lange tijd Nederland geregeerd.  Om je dood te schamen.  Als we twijfels moeten hebben hoe Nederland geregeerd is is het wel door deze personen. Kritiek op Godsdienst is uit den boze.   Het CDA heeft het benauwd omdat, na kritiek op de Islam, zij vermoeden dat zij de volgende zijn waar kritiek op uitgeoefend wordt.  En zoals we weten mag er geen kritiek op een godsdienst worden uitgeoefend. Ondanks sterk wetenschappelijk en evolutionair bewijs is de wereld niet geschapen door God of Allah of wie dan ook. Dat is een misvatting.  Richard Dawkins vermeld in zijn boek: "God als misvatting" dat mensen met een geloof leiden aan een "delusion", een waandenkbeeld.  Er zijn de verschrikkelijkste misdaden gepleegd uit naam van het geloof.  En waar geloof  in landen de boventoon voert leven de mensen in grote armoede.  Daar worden we dagelijks mee gekonfronteerd.

Leve de vrijheid van meningsuiting maar deze mag niet absoluut zijn.  Ian Buruma zei het al: "Als vrijheid wordt verabsoluteerd, dan zullen we zien hoe ook de beste ideeën eindigen in een catastrofe".

Prettige ontwikkeling.............

Een prettige ontwikkeling is een ontwikkeling die, bijvoorbeeld,  na lang wachten eindelijk gerealiseerd wordt.  Het heeft dan ook enige jaren geduurd voordat een moslimsite Geert Wilders uitnodigde nu eens te vertellen wat hij nu precies bedoelt.   Of hij werkelijk moslims haat of dat zijn standpunten wat genuanceerder liggen.   Afgelopen week was een interview te lezen dat NRC-Next met hem had en waar hij uit de doeken deed wat hij vond van moslims maar vooral hoe hij denkt over de Islam.   Wilders maakt duidelijk dat je zowel de Koran als Het Oude - en Nieuwe Testament van de Bijbel moet zien in de context van de tijd waarin die geschriften zijn geschreven.   En dat hij eigenlijk geen goed woord over heeft wat de bedoelingen zijn van beide geschriften.   Het zijn geloven die duizenden jaren geleden op schrift zijn gezet en waar je het blijkbaar zomaar moet aannemen dat ze door de profeet of door jezus zijn geschreven.   Daar zijn trouwens de meningen over verdeeld.   Wilders maakt in zijn interview duidelijk dat hij niets tegen moslims heeft.   Integendeel, hij geeft aan dat er onder moslims zeer knappe koppen zijn, maar zich zouden moeten bevrijden van het juk van de Islam.   Dat zij meer zelfdenkende mensen zijn en zichzelf moeten ontplooien in de richting die zijzelf kiezen. Er zijn wetenschappers die aangeven dat de Islam na de derde eeuw zichzelf niet meer ontwikkeld heeft.  Voor die tijd waren moslims( vnl. in het Oosten) verder dan de Christelijke broeders in het Westen in filosofie, bouwkunst, infrastructuur etc. 

Opvallend hierbij is te constateren dat, indien men openlijk kritiek uit op welke vorm van geloof ( maar vooral de Islam) dan ook, het door de media wordt afgedaan als racistisch, anti-islam en discriminerend. Het zou niet de integratie van moslims bevorderen.   Maar als we kijken naar de uitwassen van de fanatieke volgers wordt het duidelijk waar de discriminatie vandaan komt.  Jammer genoeg wordt er te weinig gedaan aan uitwassen ( bedreigingen, uitspreken van fatwa's, doodsbedreigingen ) aan diegene die zich openlijk uitspreekt en kritiek levert.

Het meest overtuigend in dit verband is het boek van Richard Dawkins: “God als misvatting”. Richard Dawkins is een evolutiebioloog en overtuigd atheïst. In zijn boek bekritiseert hij het godsidee in al zijn vormen. Hij laat geen spaan heel van de belangrijkste argumenten van religie( bieden van troost, het funderen van ethiek, voorbeeld zijn voor anderen etc.). Als religie er niet was geweest zouden geen mensen zijn onthoofd omdat zij als ongelovigen bekend staan, geen vrouwen worden gestenigd omdat zij overspelig zijn, de aanval op het World Tradecentre zou niet hebben plaatsgevonden. En er zouden ook geen politici worden bedreigd die zich kritisch uitlaten over de Islam. En aan dit lijstje kan nog meer worden toegevoegd.

Dawkins stoort het onevenredige grote respect dat godsdienst automatisch ten deel valt. Waar anderen respect voor hun opvattingen moeten verdienen op basis van argumenten, kennis of welsprekendheid, en zich open moeten stellen voor kritiek, zijn opvattingen die op religieuze gronden stoelen, bv. over ethische kwesties( bv. over homoseksualiteit, de rol van vrouwen, abortus en anticonceptie), boven iedere vorm van kritiek verheven. Ik ga nog even door over Richard Dawkins. Het gaat hem om het principe dat het geloof leert om op gezag dingen aan te nemen. Gelovigen lijden aan een “delusion”; een hardnekkig, vals geloof, waaraan iemand vasthoudt ondanks sterk bewijs voor het tegenovergestelde. De schrijver Robert Pirsig schreef:”Als een persoon lijdt aan waanvoorstellingen, heet het krankzinnigheid, als er meer mensen aan lijden is het een godsdienst”. In zijn boek:”God als misvatting”, probeert Richard Dawkins een serieuze poging te doen om mensen van die waan te genezen.

Het is interessant te vernemen of zelfs de Koningin haar vooringenomenheid t.a.v. de PVV opzij kan zetten en luistert naar de stem van een groot deel van het volk dat zich nadrukkelijk heeft uitgesproken voor een meer rechts kabinet met de PVV.

Oorlogsmonument in Frankrijk.

Vandaag, de 12e juli 2010, las ik een artikel in NRC Next over het Spaanse plaatsje Belchite. Het werd tijdens de Spaanse burgeroorlog aangevallen en is nu oorlogsmonument.  Het betrof een artikel over Almuneda Grandes ( Madrid 1960) die in haar boek Het ijzig hart  het verhaal  vertelt van twee families, aan weerszijde van de scheidslijn die Spanje tot op de huidige dag verdeeld heeft gehouden.   Wie nu naar het huidige moderne Spanje kijkt vanaf de jaren tachtig en dat vergelijkt met de periode daarvoor stuit direkt op de herinnering aan oorlog en 40 jaar dictatuur.  Zichtbaar gemaakt bij de overblijfselen van de ruïnes van het plaatsje Belchite.  In het toenmalige Spanje zijn na de oorlog, dus reeds in vredestijd, 150.000 mensen vermoord op een bevolking van 20 miljoen.  En van die 150.000 mensen zijn er 113.000 gewoon verdwenen waarvan niemand  meer iets  heeft vernomen.  Pas nu blijkt dat historici zich buigen over het bloedige verleden van de Spanjaarden.  Daarvoor werd dat uitsluitend door buitenlandse onderzoekers gedaan.    Het blijkt dat Spanje niet trots is op zijn verleden en er liever niet aan herinnerd wil worden.   Het verbaasde me dan ook niet toen ik midden in de jaren tachtig op een marktje in een Spaanse badplaats verdekt een vlag ontdekte met de Swastika.  Het eerste dat me toen te binnen schoot was dat er blijkbaar mensen zijn of een groep is die niets heeft geleerd.  Misbruik maken van macht, repressie uitoefenen op anderen en een grote mate van corruptie is niet alleen voorbehouden van landen als Spanje maar je ziet het ook in Italie, Griekenland en Portugal.  Landen met een voormalige dictatuur. Wat blijkt - de Europese landen waar het met de mentaliteit en corruptie van haar leiders nog steeds slecht gesteld is. En die nu door de andere Europese landen tot de orde moeten worden geroepen.

Maar bij de foto's van de ruines van Belchite bracht het ook - en met name -  de ruïnes in herinnering van Oradour-sur- Glane. Dit pittoreske plaatsje is gelegen in de Limousin zo'n 20 kilometer ten N.W. van Limoges.  Het betrof een centraal gelegen, welvarende gemeente waar de inwoners van Limoges, de nabij gelegen stad graag naar toe gingen om de frisse geur van het platteland op te snuiven. Men kon zich overgeven aan vermaak en aan de serene rust en vrede van de  natuur en aan het vissen in de rivier de Glane.   Er was ook een tramverbinding tussen de stad en het dorp.  Maar op de 10e juni 1944, 4 dagen na de invasie in Normandië,  zorgde een SS-eenheid ( tijdens het Neurenbergproces is de SS  een misdadige moordenaarsbende genoemd) ervoor dat Oradour-sur-Glane van de kaart werd geveegd.  Om precies te zijn zijn er op die dag 644 mannen, vrouwen en kinderen bijeengedreven en koelbloedig vermoord.  Daarna werd het dorp in brand gestoken en zijn er uitsluitend ruïnes overgebleven.  President De Gaulle heeft, na bezoek aan de overblijfselen, verzocht de restanten te behouden en als voorbeeld te dienen waar een misdadig fout regiem toe kan leiden.   Ik heb het dorp nu twee keer bezocht en diverse wandelingen door het dorp gemaakt.   De laatste keer ook het kerkhof bezocht waar de namen van de mannen, vrouwen en kinderen ( de jongsten zijn 2 jaar) in het marmer gebeiteld zijn.  Opdat men nooit mag vergeten.  Het is me niet duidelijk geworden of er ooit genoegdoening is geweest of uitgesproken door Duitsland.  Maar het zou een groots gebaar zijn geweest als tot in lengten van dagen met geldelijke middelen het dorp plus kerkhof zou worden onderhouden.



      

Ik schrijf dus ik ben............

Ik schrijf dus ik ben is een onderdeel van het onlangs verschenen boek van Rob Wijnberg en Stine Jensen.  Beide filosoof en o.a. schrijvers van meerdere boeken en redacteur van NRC en NRC Next.  Rob Wijnberg volg ik op de voet.  Hij stimuleert me geweldig en iedere keer wanneer ik zijn stukjes lees overvalt me het gevoel van herkenning bij de verschillende onderwerpen na het beschrijven van filosofische dilemma's naar aanleiding van een actuele gebeurtenis.   En ik lees zijn boeken.   Van Stine Jensen weet ik nog niets, maar zij maakt me wel nieuwsgierig.  Ik schrijf dus ik ben maakt duidelijk, in een eerder beschreven stuk in NRC Next, dat mensen hun identiteit ontlenen aan datgene waarmee zij zich omringen.   Of dat nu om een auto gaat, het type hond dat mensen bezitten of het werk dat zij verrichten.   Mensen hebben de neiging zich daarmee te vereenzelvigen.  Hoe groter de auto ( bv. wel 7 zitplaatsen) hoe "geweldig" zij zichzelf vinden. Bij bepaalde type honden kun je de eigenaar wel uittekenen.   En in veel gevallen lijkt het dat naarmate men langer een hond heeft mensen er op beginnen te lijken.   Het enige verschil is dan dat mensen net nog niet blaffen.   Maar dat komt misschien nog.
En dan het werk dat men verricht.  In een voorstelronde volgt na vermelding van de naam het beroep dat men uitoefent.  Of men daarmee wel rekening wil houden!
Het zegt echter niets wie men nu werkelijk is.  Dat werd duidelijk na de ontstane crisis van enige tijd geleden.  Zg. machtige mannen ( soms een vrouw) met topfuncties in het bedrijfsleven die volledig door de mand vielen nadat bleek dat zij zich op een onbetamelijke manier verrijkt hadden ten koste van anderen. En dan druk ik mij nog voorzichtig uit.  Er sprak een enorme arrogantie uit op de manier waarop zij zich excuseerden nadat zij werden ondervraagd door een commissie.  Of men kon, door veel vakjargon te gebruiken, ontkomen aan al te veel kritische vragen door een te ondeskundig panel.
En in de politiek is het niet veel anders.  Het publiek kan zich allang niet meer vinden of herkennen in de afstandelijke manier van communiceren in de media.   Er wordt veel gepraat maar weinig gezegd.   En de werkelijke problemen worden niet aangepakt.  Het is blijkbaar moeilijk om zaken bij de naam te noemen.  Een feit waarmee vnl. gevestigde partijen moeite hebben.   Het is dit gebrek aan herkenning waarmee de huidige politiek worstelt.  Het is ook de reden dat Europees gezien meer mensen hun stem uitbrengen op partijen die zich wel durven uitspreken.   Of deze partijen wel de wijsheid in pacht hebben valt nog te bezien.

wordt vervolgd.....

Huiskat Sipek

In mijn laatste bericht sprak ik al over Sipek.   Sipek is een Britse korthaar en grijs van kleur.  Hij was de mooiste van het nest en de eerste raskat van het huis waarin hij terechtkwam.  Momenteel is Sipek 8 jaar oud maar, eerlijk is eerlijk, je schat hem helaas wat ouder.   Want Sipek is enorm uitgedijd.  Hij is zo breed dat hij ruim een armleuning vult van de bank waarop hij meestal ligt.  Sipek gedraagt zich als een hond in de familie die bestaat uit een vader en een zoon, woonachtig in een appartement op 1 hoog.  Met balkon aan de achterkant.  Waar je ook heengaat, hij volgt je en geeft dan meteen aan dat hij ook geaaid wilt worden.  Net als bij een hond vindt Sipek het ook heerlijk als je hem op zijn flanken slaat, op een gepaste wijze uiteraard.  Hij gaat er dan bij spinnen en kijkt je aan op een manier dat je er wel een poosje mee mag doorgaan.

Sipek heeft ook een maatje gehad, Borek genaamd.  Eveneens een Britse korthaar en volledig bruin van kleur.   Zij konden het samen goed vinden.   Borek en Sipek zijn genoemd naar de Oosteuropese kunstenaar Borek Sipek die, beroemd als glaskunstenaar, ook meubels heeft ontworpen.   Borek was een jaar jonger dan Sipek en kwam ook wat later bij de familie terecht.   Helaas hebben we vorig jaar afscheid van Borek moeten nemen.   Op een avond gaf Borek aan dat hij zich niet zo lekker voelde.    Met zijn speciale miauwtje vroeg hij aandacht.  En al lopend door de kamer viel hij op een gegeven moment om en liet het leven.  Enige vorm van reanimatie mocht niet baten en moesten constateren dat Borek was overleden.   De volgende morgen hebben we Borek een mooi plekje gegeven in de gemeenschappelijke achtertuin.  En we hebben stilgestaan bij de vele, mooie momenten die we hebben beleefd met Borek.

Sipek moet het nu dan alleen doen met ons.   En dat gaat verder prima.   Het enige nadeel van Sipek is dat hij erg verhaard.  Dagelijks moet er worden gestofzuigd want dan rollen de bollen haar door de kamer.   En net als bij een hond wordt Sipek ook geplukt.  Om te voorkomen dat hij steeds meer op een rasta-kat gaat lijken is het noodzakelijk dat er plukken uit zijn vacht worden verwijderd.  Een aantal malen per week wordt Sipek ook geborsteld en dan vliegen de plukken haar er af.   Menig vogeltje heeft dan ook een prachtig grijs nest gebouwd van de plukken haar die van het balkon waaide.    

12-02-2010

Vervolg over Vrijheid van meningsuiting.......

Vanwege mijn interesse in de vrijheid van meningsuiting die, wat mij betreft, nauwelijks aan grenzen hoeft te voldoen, nog even een klein berichtje. Vrijheid van meningsuiting zou, wat mij betreft, een onaantastbaar begrip moeten zijn.  Mits er een weerwoord mogelijk is.   Waar heb ik dat eerder gelezen?
Een veel gehoorde opmerking is dat als we komen aan de vrijheid van anderen er spelregels dienen te worden opgesteld. Maar hierbij dienen we onszelf de vraag te stellen wat het betekent wanneer je aan iemands vrijheid komt. Mijn vrijheid is mogelijk een andere dan die van u.  Spreken we van aantasting van vrijheid wanneer de meerderheid van het Nederlandse volk zich over iets aangesproken voelt of is er al sprake van aantasting van vrijheid indien een minderheid zich beledigd voelt.
 Kom je met een bepaalde uitspraak aan iemands vrijheid? Die vrijheid maak of bepaal je toch zelf?  En, zoniet, waar blijf je dan met de eigen verantwoordelijkheid?  Als ik geinteresseerd ben in een bepaald boek en/of geloof en iemand anders is daar kritisch over  mag dat.  Daar staat tegenover dat ik de mogelijkheid heb te reageren op die kritiek.  Blijkbaar zijn er mensen die zo kwetsbaar zijn dat er  alleen maar wraakgevoelens naar boven komen.  En dat men doodsbedreigingen uit naar diegene die kritisch was op iemands geloof of boek.

Ook de hedendaagse media is een platform waarop alle mogelijke meningen geuit kunnen worden. Niet zelden wordt een goed bedoelde opmerking of overtuiging uit zijn verband gehaald waardoor gemaakte opmerkingen ineens een andere lading krijgen.  Het is en blijft van essentieel belang de context te begrijpen waarin opmerkingen worden gemaakt.  Net als informatie uit de Bijbel of Koran ook beoordeeld dient te worden in de context waarin deze geschriften zijn gemaakt.  En dat we vervolgens dan ook eventuele kritiek schouderophalend dienen op te vatten.

Vanuit het raam van mijn woonkamer kijk ik uit over een prachtig weiland en zie schapen en een enkele koe. In de verte rijdt een trein.  Huiskat Sipek denkt er het zijne van en ligt met gesloten ogen na te denken op de vensterbank.  Waar denkt zo'n beest nu aan?  Wanneer krijg ik weer eten?  Of denkt hij helemaal niet.  Hij gaat vermoedelijk louter op zijn instinct af.  Dat zouden meer mensen moeten doen.  Ik heb wel eens iemand horen zeggen: "Toen ik mijn verstand ging gebruiken ben ik in de problemen gekomen".  Een beetje verstand is nooit weg maar denk aan je gevoel.

Vrije meningsuiting

Vrije meningsuiting.

De discussie over vrije meningsuiting is momenteel in volle gang. Diegene die balanceert op de grenzen van het toelaatbare wakkert de discussie aan die nodig is voor het innemen van een duidelijk standpunt. De tijd is voorbij om pittige discussies over het onderwerp vrijheid en vrijheid van meningsuiting onder het vloerkleed te schuiven maar noodzakelijk zodat een ieder weet wat wel kan en mag worden gezegd en waar ( mogelijke ) grenzen overschreden worden.

Het is de tijd om zaken bij de naam te noemen en de openlijke discussie erover niet vooruit te schuiven maar tijd te nemen met verschillende groeperingen er over van gedachten te wisselen.

Historisch filosofisch komen we terecht van John Locke ( 1632-1704) en John Stuart Mill ( 1806-1873) welke voorstanders waren voor een volledige vrijheid van handelen om mensen de gelegenheid te geven zichzelf te ontplooien mits dat het niet ten koste van anderen gaat. Er valt natuurlijk meer te vermelden in hoeverre beide Engelse filosofen over het fenomeen Vrijheid en Vrijheid van meningsuiting hebben gedacht. Maar dat beschrijf ik eventueel later.

Het is deze discussie die men louter historisch filosofisch dient te beoordelen en uitermate actueel is. Het is de ultieme vorm van democratie als men duidelijk en openlijk voor zijn standpunt uitkomt. En dat anderen zich daar soms aan storen ligt, mijns inziens, meer aan de culturele achtergrond van de desbetreffende persoon dan aan het gesproken woord an sich.
Decennia lang, vanaf de 60-er jaren van de vorige eeuw, is men bezig zich af te zetten tegen veel zaken die nodig aan verandering toe waren. Of zaken die men anders diende te beoordelen. En er was niemand die zich stoorde aan de diverse uitingen. Men ging in discussie en zo vormden zich nieuwe waarden en normen. Nu is dan ook het moment aangebroken om duidelijke standpunten in te nemen wat wel of niet wordt toegestaan.