De Ierse trip.
In de nazomer van 2011 heb ik met Birgit Frederiks ( mijn grote liefde sinds 4,5 jaar) een prachtige trip gemaakt naar het Noorden van Ierland. Het is geen land om te kamperen. Dat doen we meestal in Frankrijk rond mei en juni, maar een land met een rijke historie. Prachtige muziek en een onvergetelijk landschap.
Ik wil u meenemen naar dit eiland met iets over de geschiedenis te vertellen gevolgd door de steden die we hebben aangedaan. De kennis die we hebben genomen van de mentaliteit van de bewoners en hun muzikaliteit. En uiteindelijk te beschrijven welke indruk Ierland op ons heeft gemaakt.
Eire zoals de Ieren hun land noemen is een Europees land dat ongeveer 80% van het gelijknamige eiland beslaat. De overige 20% bevat de staat Noord Ierland dat tot het Verenigd Koninkrijk behoort. Het nationaal symbool is de Keltische Harp welke ook op de Ierse Euromunten staat afgebeeld. Maar ook de klaver ( shamrock) wordt gebruikt als nationaal symbool. Deze wordt ook zichtbaar gedragen op het shirt van het nationale rugbyteam.
Het land heeft een oppervlakte van ruim 70.000 vierkante kilometer. Om u een idee te geven van het verschil met Nederland. Dat telt een oppervlakte van 41.526 vierkante kilometer. Hiermee is Ierland dus ruim groter dan Nederland. In 2011 telde ons land 16.669.112 miljoen inwoners. Ierland daarentegen telde in 2006 een inwoneraantal van 4.239.848 miljoen inwoners. In Ierland hebben ze dus de ruimte en dat is te merken aan de manier waarop men met elkaar omgaat. Men gunt elkaar veel en men is vriendelijk in de omgang met mensen van het vasteland.
Terwijl we in Nederland iedere buitenlander met argusogen bekijken en al gauw bij de Noord Afrikaanse mensen het woord allochtoon in de mond nemen word je in Ierland verwelkomd met de uitdrukking : Céad mile Fáilte ( duizend maal welkom ). Dat geeft een byzonder gevoel en dat gevoel is gebleven in de tijd dat we op het eiland waren.
Halverwege de negentiende eeuw werd Ierland geteisterd door de Grote Hongersnood ( 1845 - 1850). Deze werd veroorzaakt door de aardappelziekte. De aardappel was in Ierland sinds 1800 het voornaamste volksvoedsel, met name voor het arme bevolkingsdeel. Omdat de aardappel op vrijwel elke grond groeide en veel vitamines en voedingswaarde bevatte, was het de hoofdmaaltijd van de mensen. Er volgden verscheidene misoogsten mede door de aardappelziekte. Daarna brak in 1847 de tyfus uit gevolgd door een cholera-epidemie. Gevolg was dat velen stierven. Niet onvermeld mag worden dat de arme Ierse bevolking geen pacht meer kon betalen aan de Engelse pachters. Plus dat Ierse boter en vlees niet voor eigen gebruik was maar dat de Engelse landeigenaren de boter en vlees naar Engeland exporteerden. De adel joeg de niet betalende landeigenaren van hun land of betaalden de overtocht naar Amerika. Miljoenen anderen vluchten ( al dan niet gedwongen) naar Noord Amerika, Australie, Nieuw Zeeland en Groot Brittanië. Voor een bedrag van plm. 4 Pond per persoon ( in die tijd veel geld) kon de overtocht naar de V.S. worden betaald. In het Noord Ierse Graafschap Tyrone in de buurt van het plaatsje Omagh is een Iers-Amerikaans Folkmuseum dat precies weergeeft in wat voor schepen mensen werden vervoerd naar Amerika en onder welke omstandigheden. Ongeveer 10 a 20 % van de personen aan boord overleefden de tocht niet. Men had al niet een goede gezondheid en de overtocht werd gemaakt in schepen die eigenlijk niet geschikt waren voor vervoer van veel personen. In de ruimen waren stapelbedden geplaatst waarin men zeer dicht op elkaar een aantal maanden moest verblijven. Mannen, vrouwen en kinderen hadden geen privacy. Het leven aan boord was hard en het eten schaars.
Het is geen wonder dat de Ieren nooit helemaal enthousiast worden als je over de Engelsen spreekt.
Onze reis begon in Eindhoven waar we vlogen met een charter direct naar Dublin ( ( Baile Atha Cliath ) op z'n Keltisch. Via internet was een auto gehuurd die we konden oppikken op het vliegveld van Dublin. Ons leek een route op een Hop on - hop off- bus de makkelijkste manier om wat van de stad te zien. Tijdens de rit werd er enthousiast door de chaufferurs gesproken over de stad. Zelfs troffen we een chauffeur die prachtig a-capella diverse Ierse liedjes ten gehore bracht. Eén van de vele monumenten is dat van Molly Mallone. Het betreft een beeltenis van een jonge vrouw die overdag mosselen en andere vis verkocht. En, volgens de chauffeur, s' avonds haar eigen mossel verkocht om in haar onderhoud te voorzien. Dublin is een prachtige stad die zeer de moeite waard is om te bezien. De stad ligt halverwege de oostkust van het eiland, aan Dublin Bay, een inham van de Ierse zee en wordt doorsneden door de rivier de Liffey. De stad schijnt gesticht te zijn door de Vikingen in 988. Er wonen meer dan 1 miljoen mensen. De naam komt van 'Dubh Linn', Oud-iers voor zwarte poel of zwart water.
Ook is het zeer de moeite waard een bezoek ( met pint) te brengen aan de Tempelbar, een prachtig groen geschilderde bar in het centrum van Dublin. Temple Bar ( Iers/Gaelisch` Barra an Teampaill' ligt aan een straat en buurt in het centrum van Dublin, die bekend staat om zijn culturele aktiviteiten en uitgaansleven.
Na een paar dagen in Dublin doorgebracht te hebben vervolgden we onze reis naar Monaghan, een plaats min of meer aan de grens met Noord Ierland. De stad is gelegen aan de N2, de weg van Dublin/Noord naar Derry en Letterkenny. In County Monaghan wordt jaarlijks een bluesfestival gehouden.
Na Monaghan reden we naar County Donegal en hebben daar, na een moeizame wandeling de kust bekeken met zijn clifs en uitzicht op de Atlantische oceaan. Je wordt verwend met prachtige vergezichten, ongerepte natuur en glooiende landschappen. Na Donegal vertrokken naar een zuidelijker gedeelte en aangekomen in Sligo ( Iers- Sligeach). Sligeach betekent plaats der schelpen, naar de grote hoeveelheid schelpen die worden afgezet door de rivier de Garavogue.
Na Sligo vertrokken we ( we hadden maar een week) richting Galway dat min of meer op dezelfde hoogte ligt van Dublin. Galway ligt in het westen van Ierland aan de Galway Bay. We veroorloofden ons een uitstapje naar één van de Aran/eilanden, Inishmore. Daar een nacht verbleven omdat we de volgende dag de reis terug naar Dublin moesten maken. Onze week zat er op. De Irish Coffee ( gemaakt van Jameson/whiskey) smaakte uitstekend. Vermeldenswaard is dat bij de ontmoetingen die we met de plaatselijke inwoners hadden kennis hebben kunnen nemen van de vriendelijke sfeer. We hebben diverse pubs gevonden waar zomaar, na het binnenwandelen verschillende mensen de meest gevoelige muziek ten gehoren kunnen brengen. Het viel me op dat ook bij kinderen tussen de 12 en 16 jaar er veel zijn die diverse instrumenten kunnen bespelen. Op mijn vraag of deze dan 3x per week naar een muziekschool gaan werd ontkennend geantwoord. Het muziek maken wordt nl. met de paplepel ingegoten en men geneert zich niet om voor publiek te zingen, dansen of muziek te maken.
Het was een week om nooit meer te vergeten. Voor herhaling vatbaar en een must om het eiland een weekje, of langer, te bezoeken.
Bron/ Wikipedia.
dinsdag 13 september 2011
dinsdag 29 maart 2011
Over liefde & vriendschap.
Over liefde & vriendschap.
Zeer binnenkort verschijnt het Essay van Stine Jensen genaamd: Echte vrienden - intimiteit in tijden van facebook, GeenStijl en Wikileaks. Zij heeft dit geschreven in het kader van de maand van de filosofie. In dit essay toetst zij de sociale media op echtheid. Schrijven we stukjes in facebook of twitteren we omdat we uitsluitend zaken willen delen met anderen of is er meer aan de hand. Zij schrijft in haar essay dat het ook kan leiden tot tijdsverspilling, gebrek aan concentratie, akelig gedrag en verstoorde relaties.
In een interessant interview in de Volkskrant van zaterdag 26 maart 2011 meldt zij dat het onrust veroorzaakt tussen mensen die zich bv. storen als blijkt dat een vriend of vriendin een ander aan het volgen is. Zij vragen zich dan af wat ze met die lul of trut moet. Wat is er nu zo interessant aan die ander? Heeft hij of zij niet genoeg aan mij?
Je kunt erover redetwisten of er sprake is van tijdsverspilling of niet. Het is altijd aan jezelf hoe je je tijd indeelt. En die ander mag daar dan verschillend over denken. In principe bepaalt niemand hoe ik mijn tijd indeel. Behalve natuurlijk als je een dienstverband bij een werkgever hebt die vraagt dat je de dingen doet waarvoor je bent ingehuurd. Wat is tijdverspilling? Soms helpt het als je even nadenkt en niets doet. Of als je even wegdroomt. Om zaken op een rij te krijgen. Doe ik die aankoop of niet. De eerste indruk van een ander is dan mogelijk dat deze een beeld krijgt van tijdsverspilling.
Wat wel waar is dat het tegenwoordig ontbreekt aan concentratie. Alles moet snel en het nieuws dat tot ons komt wordt nauwelijks uitgediept want er komt weer een ander onderwerp aan de orde. Het is ook de reden dat jongeren met name nauwelijks aan het lezen van een krant toekomen. En nauwelijks meer een lang stuk in een krant lezen. Of aan het lezen van een boek beginnen.
Stine Jensen introduceert het begrip "intiem kapitaal" waarmee ze voortborduurt op de definities van de Franse socioloog Pierre Bourdieu, die onder meer economisch kapitaal( materieel bezit), cultureel kapitaal( kennis, vaardigheden en opleiding.) en sociale kapitaal( je netwerk) onderscheidde. Met het intiem kapitaal wordt bedoeld dat alles wat betrekking heeft op waardevolle persoonlijke informatie.
Als je goed nadenkt zijn er maar een paar echte vrienden. Meestal op één hand te tellen. Op Facebook word je uitgenodigd te reageren op een vriendschapsverzoek. En als je, zonder erover na te denken, bevestigend antwoord bij vriendschapverzoeken van een vriend en daar weer vrienden van heb je in no time honderden "vrienden". Moet je alles met hen delen? Zijn dat echte vrienden?
In Facebook kun je ook zelf bepalen wat je deelt. Maar als je het niet zo nauw neemt met datgene wat je deelt ligt jouw intieme kapitaal op straat.
En is het werkelijk interessant dat twitteren te volgen? Ik ben er heel voorzichtig mee begonnen maar doe er verder niets mee.
Werkelijke vriendschap deel je maar met een paar personen. Mensen die echt belangrijk voor je zijn. En het delen van informatie hoeft ook niet iedere dag of week. Soms kunnen er tientallen jaren tussen zitten voordat je weer eens met mensen van gedachten wisselt. Ik heb een paar vrienden op Aruba en Bonaire. Die zie ik niet jaarlijks. En alleen omdat we in het verleden zaken gedeeld hebben ( we hebben 1,5 jaar met een groep samengewoond) blijven dat vrienden. Je had en hebt ook het besef dat deze contacten waardevol zijn.
De Rolling Stones hebben er een prachtige song over geschreven: "Waiting on a friend" . I 'am not waiting for a lady, I 'am waiting on a friend.
En de liefde deel je helemaal met enkele personen. Je hebt er de liefde voor je kinderen. En de ultieme liefde voor degene waar je van houdt. De vrouw aan je zijde.
Over Facebook schrijft Stine Jensen dat het één en al ijdelheid is met een grote zucht naar bevestiging die blijkbaar niet op een andere wijze kan worden verkregen.
Ikzelf ben daar minder kritisch over. Er is niets mis met je belangstelling te delen en te laten zien welke zaken jij belangrijk vindt. Je vrienden zie je ook niet elke dag. Plus dat het stof tot discussie geeft als je elkaar naderhand weer ziet. Of de ander kan natuurlijk reageren op datgene wat je schrijft.
In mijn geval heb ik maar 1 volger. Maar dat is dan ook de vrouw aan mijn zijde. Waar ik in kan verdrinken. Diegene waar ik mijn diepste zieleroerselen aan kwijt kan. Die mijn maatje is. Waar ik, samen met haar, de hoogste berg kan beklimmen.
Uit Carissimae: Over de vrouw....een strofe:
ik heb haar beeld ten troon gezet
hoog boven 's werelds dwaze wanen
jij warmte van mijn kluis en bed
jij oorzaak van mijn heetste tranen.
Zeer binnenkort verschijnt het Essay van Stine Jensen genaamd: Echte vrienden - intimiteit in tijden van facebook, GeenStijl en Wikileaks. Zij heeft dit geschreven in het kader van de maand van de filosofie. In dit essay toetst zij de sociale media op echtheid. Schrijven we stukjes in facebook of twitteren we omdat we uitsluitend zaken willen delen met anderen of is er meer aan de hand. Zij schrijft in haar essay dat het ook kan leiden tot tijdsverspilling, gebrek aan concentratie, akelig gedrag en verstoorde relaties.
In een interessant interview in de Volkskrant van zaterdag 26 maart 2011 meldt zij dat het onrust veroorzaakt tussen mensen die zich bv. storen als blijkt dat een vriend of vriendin een ander aan het volgen is. Zij vragen zich dan af wat ze met die lul of trut moet. Wat is er nu zo interessant aan die ander? Heeft hij of zij niet genoeg aan mij?
Je kunt erover redetwisten of er sprake is van tijdsverspilling of niet. Het is altijd aan jezelf hoe je je tijd indeelt. En die ander mag daar dan verschillend over denken. In principe bepaalt niemand hoe ik mijn tijd indeel. Behalve natuurlijk als je een dienstverband bij een werkgever hebt die vraagt dat je de dingen doet waarvoor je bent ingehuurd. Wat is tijdverspilling? Soms helpt het als je even nadenkt en niets doet. Of als je even wegdroomt. Om zaken op een rij te krijgen. Doe ik die aankoop of niet. De eerste indruk van een ander is dan mogelijk dat deze een beeld krijgt van tijdsverspilling.
Wat wel waar is dat het tegenwoordig ontbreekt aan concentratie. Alles moet snel en het nieuws dat tot ons komt wordt nauwelijks uitgediept want er komt weer een ander onderwerp aan de orde. Het is ook de reden dat jongeren met name nauwelijks aan het lezen van een krant toekomen. En nauwelijks meer een lang stuk in een krant lezen. Of aan het lezen van een boek beginnen.
Stine Jensen introduceert het begrip "intiem kapitaal" waarmee ze voortborduurt op de definities van de Franse socioloog Pierre Bourdieu, die onder meer economisch kapitaal( materieel bezit), cultureel kapitaal( kennis, vaardigheden en opleiding.) en sociale kapitaal( je netwerk) onderscheidde. Met het intiem kapitaal wordt bedoeld dat alles wat betrekking heeft op waardevolle persoonlijke informatie.
Als je goed nadenkt zijn er maar een paar echte vrienden. Meestal op één hand te tellen. Op Facebook word je uitgenodigd te reageren op een vriendschapsverzoek. En als je, zonder erover na te denken, bevestigend antwoord bij vriendschapverzoeken van een vriend en daar weer vrienden van heb je in no time honderden "vrienden". Moet je alles met hen delen? Zijn dat echte vrienden?
In Facebook kun je ook zelf bepalen wat je deelt. Maar als je het niet zo nauw neemt met datgene wat je deelt ligt jouw intieme kapitaal op straat.
En is het werkelijk interessant dat twitteren te volgen? Ik ben er heel voorzichtig mee begonnen maar doe er verder niets mee.
Werkelijke vriendschap deel je maar met een paar personen. Mensen die echt belangrijk voor je zijn. En het delen van informatie hoeft ook niet iedere dag of week. Soms kunnen er tientallen jaren tussen zitten voordat je weer eens met mensen van gedachten wisselt. Ik heb een paar vrienden op Aruba en Bonaire. Die zie ik niet jaarlijks. En alleen omdat we in het verleden zaken gedeeld hebben ( we hebben 1,5 jaar met een groep samengewoond) blijven dat vrienden. Je had en hebt ook het besef dat deze contacten waardevol zijn.
De Rolling Stones hebben er een prachtige song over geschreven: "Waiting on a friend" . I 'am not waiting for a lady, I 'am waiting on a friend.
En de liefde deel je helemaal met enkele personen. Je hebt er de liefde voor je kinderen. En de ultieme liefde voor degene waar je van houdt. De vrouw aan je zijde.
Over Facebook schrijft Stine Jensen dat het één en al ijdelheid is met een grote zucht naar bevestiging die blijkbaar niet op een andere wijze kan worden verkregen.
Ikzelf ben daar minder kritisch over. Er is niets mis met je belangstelling te delen en te laten zien welke zaken jij belangrijk vindt. Je vrienden zie je ook niet elke dag. Plus dat het stof tot discussie geeft als je elkaar naderhand weer ziet. Of de ander kan natuurlijk reageren op datgene wat je schrijft.
In mijn geval heb ik maar 1 volger. Maar dat is dan ook de vrouw aan mijn zijde. Waar ik in kan verdrinken. Diegene waar ik mijn diepste zieleroerselen aan kwijt kan. Die mijn maatje is. Waar ik, samen met haar, de hoogste berg kan beklimmen.
Uit Carissimae: Over de vrouw....een strofe:
ik heb haar beeld ten troon gezet
hoog boven 's werelds dwaze wanen
jij warmte van mijn kluis en bed
jij oorzaak van mijn heetste tranen.
donderdag 13 januari 2011
A day in a life.....
A day in a life.
Omdat ik al een jaar niet meer werk vraag ik me soms af hoe mijn dag er uitziet. En of ik wel genoeg doe. Ben ik niet nutteloos bezig.
Mijn dag begint wat later dan gewoonlijk toen ik nog werkte. Soms wordt ik wakker om 7.00 uur. Mijn gedachtes nemen toe naarmate ik meer wakker wordt. Je ligt dan na te denken over wat de vorige dag gebracht heeft. En of ik niet belangrijke dingen vergeten ben. Wat voor afspraken heb ik op een dag. Zijn er een paar of heb ik die afspraken helemaal niet.
Maar meestal begint mijn dag om 9.00 uur of zelfs later. Mijn eerste gang is die naar de brievenbus om de krant te halen. Ik ben geabonneerd op NRC-Handelsblad ( de zaterdageditie) en voor doordeweekse dagen NRC-Next. Vol spanning kijk ik uit naar mijn IPad. Deze werd, in december 2010, gratis aangeboden bij een 2-jarig abonnement op de NRC en NRC-Next. De laatste tijd ben ik gevoelig voor gadgets.
Heb ook een smartphone aangeschaft, een HTC-Desire. Internet, bellen, mailen, Whatsappen, foto's maken maar vooral Internet gebruiken. Zit ook op Facebook en Twitter maar deze laatste gebruik ik bijna nooit. Ook hou ik mijn afspraken erop bij.
Ik moet oppassen dat ik in een gesprek niet zomaar mijn mobiele telefoon ter hand neem. Het betreft een aardige afleiding in de dagelijkse bezigheden. Wat heb ik nog niet ontdekt? Wat valt er nog meer te zien en uit te vinden in de bijna onafzienbare mogelijkheden van mijn Apps.
Normaliter begint mijn dag met het lezen van de krant onder het genot van een kopje Senseo-koffie. Dan, na ongeveer een uur aanstalten maken om te scheren en douchen. Daarna ontbijten met zoon Marvin. Een aardige gewoonte is, ondanks het feit dat er geen afspraken zijn, toch altijd samen te ontbijten. Rustig aan tafel waarbij de dag doorgenomen wordt. Wat dient op een dag geregeld te worden. Welke afspraken lopen er. Kortom, we maken er een gewoonte van. Je hebt aandacht voor elkaar.
Pas op de maandagavond is er voor mij de Loge-avond van Vrijmetselaars. Vaak moeten er zaken geregeld worden m.b.t. de koffie en voorraad van drank die we na het officiële gedeelte gebruiken. Meestal met een glaasje wijn waarbij de dingen van de dag of zaken besproken worden. En altijd verliezen we het maconnieke gehalte niet uit het oog.
De volgende dag aandacht geven aan incidentele gesprekken met bewoners bij Schoterhof, een zorgcentrum bij mij in de buurt. Ik beschrijf levensverhalen van bewoners die blijk hebben gegeven deel te willen nemen aan het project: "Rijk herinneren". Ook ben ik er chauffeur bij de maandelijkse uitstapjes die gemaakt worden.
Plus voorlezer bij een groepje ouderen waarbij er soms mensen zijn die de 100 jarige leeftijd benaderen.
Erg afwisselend zijn de gesprekken die ik heb als Buurtbemiddelaar. Via een coördinator worden twee buurtbemiddelaars verzocht contact op te nemen met partij 1 ( de klager) en daarna, in dien mogelijk) partij 2. De bedoeling is na onenigheid of elkaar niet meer willen spreken de gemoederen tot rust te brengen waarbij wij niet zeggen dat het anders moet maar aangeven of er geen mogelijkheden zijn meer begrip voor elkaar op te brengen. Soms lukt het goed om partijen zover te krijgen dat men weer prettiger woont maar soms ook niet. Vaak zijn er al allerlei instanties( woningbouwvereniging, politie etc.) aan te pas gekomen waarbij vnl. partij 2 uiteindelijk geen zin meer heeft in een bemiddelingsgesprek met de buren incl. beide buurtbemiddelaars.
Op vrijdagavond help ik mensen met een lichamelijke en/of geestelijke handicap met zwemmen. Het betreft meestal volwassenen.
Zaterdags fluit ik een voetbalwedstrijd als KNVB-clubscheidsrechter.
De weekeinden breng ik door met Birgit, een prachtige vrouw uit Hoofddorp, die ik 4 jaar geleden voor het eerst heb ontmoet.
Mijn dagen zijn verder gevuld met het lezen van boeken. Het volledig tot me laten doordringen van de artikelen in Filosofie-magazine en De Groene Amsterdammer en beseffen dat ik me een gelukkig man voel met een vrouw aan mijn zijde.
Omdat ik al een jaar niet meer werk vraag ik me soms af hoe mijn dag er uitziet. En of ik wel genoeg doe. Ben ik niet nutteloos bezig.
Mijn dag begint wat later dan gewoonlijk toen ik nog werkte. Soms wordt ik wakker om 7.00 uur. Mijn gedachtes nemen toe naarmate ik meer wakker wordt. Je ligt dan na te denken over wat de vorige dag gebracht heeft. En of ik niet belangrijke dingen vergeten ben. Wat voor afspraken heb ik op een dag. Zijn er een paar of heb ik die afspraken helemaal niet.
Maar meestal begint mijn dag om 9.00 uur of zelfs later. Mijn eerste gang is die naar de brievenbus om de krant te halen. Ik ben geabonneerd op NRC-Handelsblad ( de zaterdageditie) en voor doordeweekse dagen NRC-Next. Vol spanning kijk ik uit naar mijn IPad. Deze werd, in december 2010, gratis aangeboden bij een 2-jarig abonnement op de NRC en NRC-Next. De laatste tijd ben ik gevoelig voor gadgets.
Heb ook een smartphone aangeschaft, een HTC-Desire. Internet, bellen, mailen, Whatsappen, foto's maken maar vooral Internet gebruiken. Zit ook op Facebook en Twitter maar deze laatste gebruik ik bijna nooit. Ook hou ik mijn afspraken erop bij.
Ik moet oppassen dat ik in een gesprek niet zomaar mijn mobiele telefoon ter hand neem. Het betreft een aardige afleiding in de dagelijkse bezigheden. Wat heb ik nog niet ontdekt? Wat valt er nog meer te zien en uit te vinden in de bijna onafzienbare mogelijkheden van mijn Apps.
Normaliter begint mijn dag met het lezen van de krant onder het genot van een kopje Senseo-koffie. Dan, na ongeveer een uur aanstalten maken om te scheren en douchen. Daarna ontbijten met zoon Marvin. Een aardige gewoonte is, ondanks het feit dat er geen afspraken zijn, toch altijd samen te ontbijten. Rustig aan tafel waarbij de dag doorgenomen wordt. Wat dient op een dag geregeld te worden. Welke afspraken lopen er. Kortom, we maken er een gewoonte van. Je hebt aandacht voor elkaar.
Pas op de maandagavond is er voor mij de Loge-avond van Vrijmetselaars. Vaak moeten er zaken geregeld worden m.b.t. de koffie en voorraad van drank die we na het officiële gedeelte gebruiken. Meestal met een glaasje wijn waarbij de dingen van de dag of zaken besproken worden. En altijd verliezen we het maconnieke gehalte niet uit het oog.
De volgende dag aandacht geven aan incidentele gesprekken met bewoners bij Schoterhof, een zorgcentrum bij mij in de buurt. Ik beschrijf levensverhalen van bewoners die blijk hebben gegeven deel te willen nemen aan het project: "Rijk herinneren". Ook ben ik er chauffeur bij de maandelijkse uitstapjes die gemaakt worden.
Plus voorlezer bij een groepje ouderen waarbij er soms mensen zijn die de 100 jarige leeftijd benaderen.
Erg afwisselend zijn de gesprekken die ik heb als Buurtbemiddelaar. Via een coördinator worden twee buurtbemiddelaars verzocht contact op te nemen met partij 1 ( de klager) en daarna, in dien mogelijk) partij 2. De bedoeling is na onenigheid of elkaar niet meer willen spreken de gemoederen tot rust te brengen waarbij wij niet zeggen dat het anders moet maar aangeven of er geen mogelijkheden zijn meer begrip voor elkaar op te brengen. Soms lukt het goed om partijen zover te krijgen dat men weer prettiger woont maar soms ook niet. Vaak zijn er al allerlei instanties( woningbouwvereniging, politie etc.) aan te pas gekomen waarbij vnl. partij 2 uiteindelijk geen zin meer heeft in een bemiddelingsgesprek met de buren incl. beide buurtbemiddelaars.
Op vrijdagavond help ik mensen met een lichamelijke en/of geestelijke handicap met zwemmen. Het betreft meestal volwassenen.
Zaterdags fluit ik een voetbalwedstrijd als KNVB-clubscheidsrechter.
De weekeinden breng ik door met Birgit, een prachtige vrouw uit Hoofddorp, die ik 4 jaar geleden voor het eerst heb ontmoet.
Mijn dagen zijn verder gevuld met het lezen van boeken. Het volledig tot me laten doordringen van de artikelen in Filosofie-magazine en De Groene Amsterdammer en beseffen dat ik me een gelukkig man voel met een vrouw aan mijn zijde.
vrijdag 7 januari 2011
Bedrijf als maatschappij.....
Een bedrijf als maatschappij.
Je bent jong en groeit op in een bepaald milieu. Je hebt wel of geen broer of zus en je wordt een product van je opvoeding. Daarbij word je beïnvloed door het gezin waar je opgroeit, de buurt, de school, vrienden en andere factoren. Sommigen worden vrij van geest. Anderen worden geïndoctrineerd ( bv. door een geloof) en blijven een schuldgevoel houden in hun ontwikkeling.
Anderen daarentegen ontworstelen zich aan het benauwde karakter van de dogmatiek. En als je dan, na een fatsoenlijke beroepsopleiding genoten te hebben, aan het werk gaat kom je - natuurlijk - vogels van allerlei pluimage tegen.
Met de één kun je beter opschieten dan met de ander. Diegene die het dichtst in de buurt komt van de wijze waarop jezelf bent opgegroeid past het beste bij je. Je begrijpt elkaar beter en herkent bepaalde uitspraken en gedragingen.
Maar je ontmoet natuurlijk ook mensen die uit een totaal ander milieu komen. Die zich op een andere manier gedragen. Soms extreem. Soms gewelddadig.
Ik heb 7 jaar in een Jeugdhuis van Bewaring gewerkt met jongeren in de leeftijd van 18 tot 23 jaar. Tussen tasjesdieven, inbrekers , overvallers en moordenaars. Zo op het eerste oog niet van "normale" jongeren te onderscheiden. Pas na één of meerdere gesprekken viel het me op dat er iets mis was. Eén van de zaken die me opviel was dat als jongeren gevoelsarm waren opgevoed je gewetenloze mensen krijgt. Uitzonderingen daargelaten. Op één of andere manier kon ik het goed vinden met deze knapen. Mijn ervaring in het werken met deze jongens is dat je consequent, open en duidelijk moet zijn. En toch ook een zekere mate van respect ( als mens) moet opbrengen. Hoe moeilijk dat soms was.
Ik kom steeds tot de gedachte dat deze baan mijzelf het meest gebracht heeft. Ik heb er veel geleerd. Dikwijls heb ik de vergelijking gemaakt met jonge honden. Een hond moet je in het begin strak opvoeden maar ook speels laten zijn. En aan het begin aanlijnen. Pas als blijkt dat ze zonder lijn kunnen lopen/ uitgaan kun je zo'n lijn achterwege laten. Dan weten ze waar ze zich aan te houden hebben. Onder het motto: "een gehoorzame hond is zijn vrijheid waard".
In de opvoeding van jonge criminelen heeft het aan die lijn ontbroken. Willen die zich, op een gezonde manier, aanpassen aan de maatschappij, zul je een lijn nodig hebben. Zoniet dan zullen zij zich altijd dienen te verantwoorden voor hun "wilde" gedrag.
Zo heb ik nadien, in een totaal andere setting, meer te maken gehad met de organisatorische kant van een bedrijf. Op een afdeling personeelszaken. Human Resource Management heet dat tegenwoordig. Om meer gewicht in de schaal te leggen.
Mensen hebben ook de neiging een baan te zoeken waar zij zich, vermoedelijk, het meest naar de zin hebben.
Dat valt op bij personen die, gezien hun seksuele afwijking, kiezen voor een beroep waarin zij veel met bv. jongeren te maken hebben. En vooral bij jongeren waarbij afgeleerd is zich geestelijk vrij te voelen en waarbij hun schuldgevoel voldoende gevoed is te luisteren naar een wat oudere. Luisteren naar meneer pastoor want die heeft het beste met je voor. De resultaten komen nu, na plm. 30 jaar, aan het licht waarbij op grote schaal misbruik is gemaakt van de onwetendheid en onschuld van menig misdienaartje.
Je ziet het ook binnen gewone organisaties waarbij mensen die homoseksueel zijn elkaar opzoeken of waarbij de voorkeur wordt gegeven bij een sollicitatieronde. Helemaal als degene die het voor het zeggen heeft ook van de roze club is. Hierbij valt het op dat er dan een sfeer gecreëerd wordt van achterbaksheid, en valse rel nichterigheid, roddel en achterklap. Kortom waarbij mensen voorzichtig worden zich in het openbaar uit te spreken.
Er zijn zelfs afdelingen, binnen een organisatie, die, vermoedelijk dit jaar, met hun eigen boot de Gay Parade fleur geven.
Het is zaak nooit de positieve kant van mensen te vergeten. Ook zij zijn producten van hun opvoeding, geloof of geaardheid. Het wordt een ander geval indien men, zeker bij geloofskwesties, anderen wil overtuigen. En dat men accepteert dat er ook mensen zijn die niet geloven.
Je bent jong en groeit op in een bepaald milieu. Je hebt wel of geen broer of zus en je wordt een product van je opvoeding. Daarbij word je beïnvloed door het gezin waar je opgroeit, de buurt, de school, vrienden en andere factoren. Sommigen worden vrij van geest. Anderen worden geïndoctrineerd ( bv. door een geloof) en blijven een schuldgevoel houden in hun ontwikkeling.
Anderen daarentegen ontworstelen zich aan het benauwde karakter van de dogmatiek. En als je dan, na een fatsoenlijke beroepsopleiding genoten te hebben, aan het werk gaat kom je - natuurlijk - vogels van allerlei pluimage tegen.
Met de één kun je beter opschieten dan met de ander. Diegene die het dichtst in de buurt komt van de wijze waarop jezelf bent opgegroeid past het beste bij je. Je begrijpt elkaar beter en herkent bepaalde uitspraken en gedragingen.
Maar je ontmoet natuurlijk ook mensen die uit een totaal ander milieu komen. Die zich op een andere manier gedragen. Soms extreem. Soms gewelddadig.
Ik heb 7 jaar in een Jeugdhuis van Bewaring gewerkt met jongeren in de leeftijd van 18 tot 23 jaar. Tussen tasjesdieven, inbrekers , overvallers en moordenaars. Zo op het eerste oog niet van "normale" jongeren te onderscheiden. Pas na één of meerdere gesprekken viel het me op dat er iets mis was. Eén van de zaken die me opviel was dat als jongeren gevoelsarm waren opgevoed je gewetenloze mensen krijgt. Uitzonderingen daargelaten. Op één of andere manier kon ik het goed vinden met deze knapen. Mijn ervaring in het werken met deze jongens is dat je consequent, open en duidelijk moet zijn. En toch ook een zekere mate van respect ( als mens) moet opbrengen. Hoe moeilijk dat soms was.
Ik kom steeds tot de gedachte dat deze baan mijzelf het meest gebracht heeft. Ik heb er veel geleerd. Dikwijls heb ik de vergelijking gemaakt met jonge honden. Een hond moet je in het begin strak opvoeden maar ook speels laten zijn. En aan het begin aanlijnen. Pas als blijkt dat ze zonder lijn kunnen lopen/ uitgaan kun je zo'n lijn achterwege laten. Dan weten ze waar ze zich aan te houden hebben. Onder het motto: "een gehoorzame hond is zijn vrijheid waard".
In de opvoeding van jonge criminelen heeft het aan die lijn ontbroken. Willen die zich, op een gezonde manier, aanpassen aan de maatschappij, zul je een lijn nodig hebben. Zoniet dan zullen zij zich altijd dienen te verantwoorden voor hun "wilde" gedrag.
Zo heb ik nadien, in een totaal andere setting, meer te maken gehad met de organisatorische kant van een bedrijf. Op een afdeling personeelszaken. Human Resource Management heet dat tegenwoordig. Om meer gewicht in de schaal te leggen.
Mensen hebben ook de neiging een baan te zoeken waar zij zich, vermoedelijk, het meest naar de zin hebben.
Dat valt op bij personen die, gezien hun seksuele afwijking, kiezen voor een beroep waarin zij veel met bv. jongeren te maken hebben. En vooral bij jongeren waarbij afgeleerd is zich geestelijk vrij te voelen en waarbij hun schuldgevoel voldoende gevoed is te luisteren naar een wat oudere. Luisteren naar meneer pastoor want die heeft het beste met je voor. De resultaten komen nu, na plm. 30 jaar, aan het licht waarbij op grote schaal misbruik is gemaakt van de onwetendheid en onschuld van menig misdienaartje.
Je ziet het ook binnen gewone organisaties waarbij mensen die homoseksueel zijn elkaar opzoeken of waarbij de voorkeur wordt gegeven bij een sollicitatieronde. Helemaal als degene die het voor het zeggen heeft ook van de roze club is. Hierbij valt het op dat er dan een sfeer gecreëerd wordt van achterbaksheid, en valse rel nichterigheid, roddel en achterklap. Kortom waarbij mensen voorzichtig worden zich in het openbaar uit te spreken.
Er zijn zelfs afdelingen, binnen een organisatie, die, vermoedelijk dit jaar, met hun eigen boot de Gay Parade fleur geven.
Het is zaak nooit de positieve kant van mensen te vergeten. Ook zij zijn producten van hun opvoeding, geloof of geaardheid. Het wordt een ander geval indien men, zeker bij geloofskwesties, anderen wil overtuigen. En dat men accepteert dat er ook mensen zijn die niet geloven.
maandag 3 januari 2011
Dogmatiek - misvatting - absolutisme en onverdraagzaamheid.
Opnieuw zijn er voorbeelden te geven van uittingen van dogmatiek en onverdraagzaamheid zowel in Nederland als het buitenland.
Ongenuanceerd en onverdraagzaam.......
Onlangs een bericht vernomen dat er commentaar was op de kunstuiting van kunstenaar Paul Tas naar aanleiding van een beeld dat tentoongesteld was in een galerie aan de Prinsengracht in Amsterdam. Het betrof een beeld , gelijkend op jezus ( bewust niet met een hoofdletter) dat prachtig versierd was met allerlei attributen en niet zou misstaan in de hal van een gebouw of woning. De kunst, ook wel expensive trash genoemd, maakt deel uit van een aantal kunstvoorwerpen waar veel belangstelling voor is.
Tijdens een bezoek van een paar mensen aan de galerie, uitten deze commentaar op het beeld als zou het beledigend zijn en lieten op niet mis te verstane wijze merken dat het moest worden verwijderd en hun gedrag kan het beste omschreven worden als orde- en rustverstorend gedrag. Dat gaf de galeriehoudster aanleiding de personen te verzoeken zich te verwijderen. Daar werd geen gevolg aan gegeven. Daarop werd de politie gebeld en werden de oproerkraaiers verwijderd uit de galerie. Maar niet eerder nadat deze een poging deden aangifte van belediging te uiten voor het gewraakte beeld. Wijselijk werd daar door de politie geen aanleiding voor gezien want deze zagen de beeltenis ook voor kunst aan.
Opnieuw een bewijs van ongenuanceerdheid en onverdraagzaamheid van een paar gelovigen die zich aangesproken voelen in hun geloof. Blijkbaar is het niet alleen voorbehouden aan moslims met een kort lontje maar dat we ook onder onze christelijke broeders dogmatische uitingen tegenkomen. Er valt hierover meer te zeggen maar laten we, als zelfstandig denkende mensen, eigenlijk maar geen ruchtbaarheid geven aan dit soort primitieve gedragingen.
Ook naar aanleiding van een artikel in NRC-Next van vandaag ( 3 januari 2011) onder het kopje: Christenen zijn vogelvrij lees ik dat er diverse aanslagen zijn gepleegd door fanatieke moslims met diverse doden en gewonden als gevolg. Het betreft het lot van twee Egyptische vrouwen die, volgens moslimextremisten, vastgehouden worden door de koptische kerk. Van tijd tot tijd worden geweldadige incidenten gemeld tegen de Christelijke minderheid in Egypte, naar schatting 10 procent van de 80 miljoen inwoners.
Ik kan me herinneren dat ik, in de leeftijd van 4 of 5 jaar, me beledigd voelde toen ik op straat hoorde dat Sinterklaas niet zou bestaan. Tot die tijd hadden mijn ouders me verteld over Sinterklaas en dat hij op 5 december langskwam met cadeautjes. En dat je tevoren je schoen kon neerzetten bij de kolenhaard. Ik ben van voor de watersnoodramp dus die kolenhaard staat nog in mijn geheugen gegrift.
Bij navraag werd mijn vermoeden bevestigd dat ik tot de leeftijd van 4 of 5 jaar had geloofd in een sprookje. Jammer maar helaas. Hetzelfde geldt bij het vertellen van de sprookjes over Roodkapje en Sneeuwwitje en de 7 dwergen. Bij het voorlezen door mijn ouders werden de feiten soms verdraaid. Verontwaardigd reageerde ik hierop. Gelukkig op tijd wijs geworden en nadien hetzelfde gehandeld bij het voorlezen van mijn eigen kinderen. Ook in dit geval zou je kunnen spreken van een zekere mate van dogmatiek. Kinderen laten geloven in iets dat niet bestaat. Het wordt een ander geval wanneer je volhoudt in het laten of blijven geloven in zaken die niet wetenschappelijk zijn vastgesteld. En waar geen evolutionair bewijs bij voorhanden is. Hetzelfde geldt voor de kinderen die, in nazi-Duitsland, van jongs af aan leerden dat Joden een minderwaardig ras was en waar je je het beste van kon ontdoen. We weten allemaal waar dat toe geleid heeft.
Ziehier het gevaar van in iets blijven geloven in zaken ( God, Allah, Sinterklaas) die voetstoots worden aangenomen. Sommigen spreken dan van geestelijke misvorming waarbij we dagelijks worden geconfronteerd met uitwassen( misbruik in en door de kerk, ontvoeringen etc.), mishandelingen en moordpartijen. Blijven geloven in zaken die niet aantoonbaar zijn krijg je vormen van absolutisme en onverdraagzaamheid.
.
Ongenuanceerd en onverdraagzaam.......
Onlangs een bericht vernomen dat er commentaar was op de kunstuiting van kunstenaar Paul Tas naar aanleiding van een beeld dat tentoongesteld was in een galerie aan de Prinsengracht in Amsterdam. Het betrof een beeld , gelijkend op jezus ( bewust niet met een hoofdletter) dat prachtig versierd was met allerlei attributen en niet zou misstaan in de hal van een gebouw of woning. De kunst, ook wel expensive trash genoemd, maakt deel uit van een aantal kunstvoorwerpen waar veel belangstelling voor is.
Tijdens een bezoek van een paar mensen aan de galerie, uitten deze commentaar op het beeld als zou het beledigend zijn en lieten op niet mis te verstane wijze merken dat het moest worden verwijderd en hun gedrag kan het beste omschreven worden als orde- en rustverstorend gedrag. Dat gaf de galeriehoudster aanleiding de personen te verzoeken zich te verwijderen. Daar werd geen gevolg aan gegeven. Daarop werd de politie gebeld en werden de oproerkraaiers verwijderd uit de galerie. Maar niet eerder nadat deze een poging deden aangifte van belediging te uiten voor het gewraakte beeld. Wijselijk werd daar door de politie geen aanleiding voor gezien want deze zagen de beeltenis ook voor kunst aan.
Opnieuw een bewijs van ongenuanceerdheid en onverdraagzaamheid van een paar gelovigen die zich aangesproken voelen in hun geloof. Blijkbaar is het niet alleen voorbehouden aan moslims met een kort lontje maar dat we ook onder onze christelijke broeders dogmatische uitingen tegenkomen. Er valt hierover meer te zeggen maar laten we, als zelfstandig denkende mensen, eigenlijk maar geen ruchtbaarheid geven aan dit soort primitieve gedragingen.
Ook naar aanleiding van een artikel in NRC-Next van vandaag ( 3 januari 2011) onder het kopje: Christenen zijn vogelvrij lees ik dat er diverse aanslagen zijn gepleegd door fanatieke moslims met diverse doden en gewonden als gevolg. Het betreft het lot van twee Egyptische vrouwen die, volgens moslimextremisten, vastgehouden worden door de koptische kerk. Van tijd tot tijd worden geweldadige incidenten gemeld tegen de Christelijke minderheid in Egypte, naar schatting 10 procent van de 80 miljoen inwoners.
Ik kan me herinneren dat ik, in de leeftijd van 4 of 5 jaar, me beledigd voelde toen ik op straat hoorde dat Sinterklaas niet zou bestaan. Tot die tijd hadden mijn ouders me verteld over Sinterklaas en dat hij op 5 december langskwam met cadeautjes. En dat je tevoren je schoen kon neerzetten bij de kolenhaard. Ik ben van voor de watersnoodramp dus die kolenhaard staat nog in mijn geheugen gegrift.
Bij navraag werd mijn vermoeden bevestigd dat ik tot de leeftijd van 4 of 5 jaar had geloofd in een sprookje. Jammer maar helaas. Hetzelfde geldt bij het vertellen van de sprookjes over Roodkapje en Sneeuwwitje en de 7 dwergen. Bij het voorlezen door mijn ouders werden de feiten soms verdraaid. Verontwaardigd reageerde ik hierop. Gelukkig op tijd wijs geworden en nadien hetzelfde gehandeld bij het voorlezen van mijn eigen kinderen. Ook in dit geval zou je kunnen spreken van een zekere mate van dogmatiek. Kinderen laten geloven in iets dat niet bestaat. Het wordt een ander geval wanneer je volhoudt in het laten of blijven geloven in zaken die niet wetenschappelijk zijn vastgesteld. En waar geen evolutionair bewijs bij voorhanden is. Hetzelfde geldt voor de kinderen die, in nazi-Duitsland, van jongs af aan leerden dat Joden een minderwaardig ras was en waar je je het beste van kon ontdoen. We weten allemaal waar dat toe geleid heeft.
Ziehier het gevaar van in iets blijven geloven in zaken ( God, Allah, Sinterklaas) die voetstoots worden aangenomen. Sommigen spreken dan van geestelijke misvorming waarbij we dagelijks worden geconfronteerd met uitwassen( misbruik in en door de kerk, ontvoeringen etc.), mishandelingen en moordpartijen. Blijven geloven in zaken die niet aantoonbaar zijn krijg je vormen van absolutisme en onverdraagzaamheid.
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
