Bedrijf als maatschappij.....

Een bedrijf als maatschappij.

Je bent jong en groeit op in een bepaald milieu.  Je hebt wel of geen broer of zus en je wordt een product van je opvoeding.  Daarbij word je beïnvloed door het gezin waar je opgroeit, de buurt,  de school, vrienden en andere factoren.   Sommigen worden vrij van geest.  Anderen worden geïndoctrineerd ( bv. door een geloof) en blijven een schuldgevoel houden in hun ontwikkeling.

Anderen daarentegen ontworstelen zich aan het benauwde karakter van de dogmatiek.  En als je dan, na een fatsoenlijke beroepsopleiding genoten te  hebben, aan het werk gaat kom je - natuurlijk - vogels van allerlei pluimage tegen.
 Met de één kun je beter opschieten dan met de ander.  Diegene die het dichtst in de buurt komt van de wijze waarop jezelf bent opgegroeid past het beste bij je.   Je begrijpt elkaar beter en herkent bepaalde uitspraken en gedragingen.
Maar je ontmoet natuurlijk ook mensen die uit een totaal ander milieu komen.  Die zich op een andere manier gedragen. Soms extreem.  Soms gewelddadig.

 Ik heb 7 jaar in een Jeugdhuis van Bewaring gewerkt met jongeren in de leeftijd van 18 tot 23 jaar.   Tussen tasjesdieven, inbrekers , overvallers en moordenaars.  Zo op het eerste oog niet van "normale" jongeren te onderscheiden.   Pas na één of meerdere gesprekken viel het me op dat er iets mis was.  Eén van de zaken die me opviel was dat als jongeren gevoelsarm waren opgevoed je gewetenloze mensen krijgt.  Uitzonderingen daargelaten.  Op één of andere manier kon ik het goed vinden met deze knapen.   Mijn ervaring in het werken met deze jongens is dat je consequent, open en duidelijk moet zijn.  En toch ook een zekere mate van respect ( als mens) moet opbrengen.   Hoe moeilijk dat soms was. 

Ik kom steeds tot de gedachte dat deze baan mijzelf het meest gebracht heeft.  Ik heb er veel geleerd.  Dikwijls heb ik de vergelijking gemaakt met jonge honden. Een hond moet je in het begin strak opvoeden maar ook speels laten zijn.   En aan het begin aanlijnen.   Pas als blijkt dat ze zonder lijn kunnen lopen/ uitgaan kun je zo'n lijn achterwege laten.   Dan weten ze waar ze zich aan te houden hebben.  Onder het motto: "een gehoorzame hond is zijn vrijheid waard".

In de opvoeding van jonge criminelen heeft het aan die lijn ontbroken.   Willen die zich, op een gezonde manier,  aanpassen aan de maatschappij, zul je een lijn nodig hebben.  Zoniet dan zullen zij zich altijd dienen te verantwoorden voor hun "wilde"  gedrag.

Zo heb ik nadien, in een totaal andere setting, meer te maken gehad met de organisatorische kant van een bedrijf.   Op een afdeling personeelszaken.  Human Resource Management heet dat tegenwoordig. Om meer gewicht in de schaal te leggen.
Mensen hebben ook de neiging een baan te zoeken waar zij zich, vermoedelijk, het meest naar de zin hebben.
Dat valt op bij personen die, gezien hun seksuele afwijking, kiezen voor een beroep waarin zij veel met bv. jongeren  te maken hebben.   En vooral bij jongeren waarbij afgeleerd is zich geestelijk vrij te voelen en waarbij hun schuldgevoel voldoende gevoed is te luisteren naar een wat oudere.  Luisteren naar meneer pastoor want die heeft het beste met je voor.   De resultaten komen nu, na plm. 30 jaar, aan het licht waarbij op grote schaal misbruik is gemaakt van de onwetendheid en onschuld van menig misdienaartje.

Je ziet het ook binnen gewone organisaties waarbij mensen die homoseksueel zijn elkaar  opzoeken of waarbij de voorkeur wordt gegeven bij een sollicitatieronde.   Helemaal als degene die het voor het zeggen heeft ook van de roze club is.  Hierbij valt het op dat er dan een sfeer gecreëerd wordt van achterbaksheid, en valse rel nichterigheid, roddel en achterklap.  Kortom waarbij mensen voorzichtig worden zich in het openbaar uit te spreken. 
Er zijn zelfs afdelingen, binnen een organisatie, die, vermoedelijk dit jaar,  met hun eigen boot de Gay Parade fleur geven.

Het is zaak nooit de positieve kant van mensen te vergeten.   Ook zij zijn producten van hun opvoeding, geloof of geaardheid.   Het wordt een ander geval indien men, zeker bij geloofskwesties, anderen wil overtuigen. En dat men accepteert dat er ook mensen zijn die niet geloven.