Prettige ontwikkeling.............

Een prettige ontwikkeling is een ontwikkeling die, bijvoorbeeld,  na lang wachten eindelijk gerealiseerd wordt.  Het heeft dan ook enige jaren geduurd voordat een moslimsite Geert Wilders uitnodigde nu eens te vertellen wat hij nu precies bedoelt.   Of hij werkelijk moslims haat of dat zijn standpunten wat genuanceerder liggen.   Afgelopen week was een interview te lezen dat NRC-Next met hem had en waar hij uit de doeken deed wat hij vond van moslims maar vooral hoe hij denkt over de Islam.   Wilders maakt duidelijk dat je zowel de Koran als Het Oude - en Nieuwe Testament van de Bijbel moet zien in de context van de tijd waarin die geschriften zijn geschreven.   En dat hij eigenlijk geen goed woord over heeft wat de bedoelingen zijn van beide geschriften.   Het zijn geloven die duizenden jaren geleden op schrift zijn gezet en waar je het blijkbaar zomaar moet aannemen dat ze door de profeet of door jezus zijn geschreven.   Daar zijn trouwens de meningen over verdeeld.   Wilders maakt in zijn interview duidelijk dat hij niets tegen moslims heeft.   Integendeel, hij geeft aan dat er onder moslims zeer knappe koppen zijn, maar zich zouden moeten bevrijden van het juk van de Islam.   Dat zij meer zelfdenkende mensen zijn en zichzelf moeten ontplooien in de richting die zijzelf kiezen. Er zijn wetenschappers die aangeven dat de Islam na de derde eeuw zichzelf niet meer ontwikkeld heeft.  Voor die tijd waren moslims( vnl. in het Oosten) verder dan de Christelijke broeders in het Westen in filosofie, bouwkunst, infrastructuur etc. 

Opvallend hierbij is te constateren dat, indien men openlijk kritiek uit op welke vorm van geloof ( maar vooral de Islam) dan ook, het door de media wordt afgedaan als racistisch, anti-islam en discriminerend. Het zou niet de integratie van moslims bevorderen.   Maar als we kijken naar de uitwassen van de fanatieke volgers wordt het duidelijk waar de discriminatie vandaan komt.  Jammer genoeg wordt er te weinig gedaan aan uitwassen ( bedreigingen, uitspreken van fatwa's, doodsbedreigingen ) aan diegene die zich openlijk uitspreekt en kritiek levert.

Het meest overtuigend in dit verband is het boek van Richard Dawkins: “God als misvatting”. Richard Dawkins is een evolutiebioloog en overtuigd atheïst. In zijn boek bekritiseert hij het godsidee in al zijn vormen. Hij laat geen spaan heel van de belangrijkste argumenten van religie( bieden van troost, het funderen van ethiek, voorbeeld zijn voor anderen etc.). Als religie er niet was geweest zouden geen mensen zijn onthoofd omdat zij als ongelovigen bekend staan, geen vrouwen worden gestenigd omdat zij overspelig zijn, de aanval op het World Tradecentre zou niet hebben plaatsgevonden. En er zouden ook geen politici worden bedreigd die zich kritisch uitlaten over de Islam. En aan dit lijstje kan nog meer worden toegevoegd.

Dawkins stoort het onevenredige grote respect dat godsdienst automatisch ten deel valt. Waar anderen respect voor hun opvattingen moeten verdienen op basis van argumenten, kennis of welsprekendheid, en zich open moeten stellen voor kritiek, zijn opvattingen die op religieuze gronden stoelen, bv. over ethische kwesties( bv. over homoseksualiteit, de rol van vrouwen, abortus en anticonceptie), boven iedere vorm van kritiek verheven. Ik ga nog even door over Richard Dawkins. Het gaat hem om het principe dat het geloof leert om op gezag dingen aan te nemen. Gelovigen lijden aan een “delusion”; een hardnekkig, vals geloof, waaraan iemand vasthoudt ondanks sterk bewijs voor het tegenovergestelde. De schrijver Robert Pirsig schreef:”Als een persoon lijdt aan waanvoorstellingen, heet het krankzinnigheid, als er meer mensen aan lijden is het een godsdienst”. In zijn boek:”God als misvatting”, probeert Richard Dawkins een serieuze poging te doen om mensen van die waan te genezen.

Het is interessant te vernemen of zelfs de Koningin haar vooringenomenheid t.a.v. de PVV opzij kan zetten en luistert naar de stem van een groot deel van het volk dat zich nadrukkelijk heeft uitgesproken voor een meer rechts kabinet met de PVV.

Oorlogsmonument in Frankrijk.

Vandaag, de 12e juli 2010, las ik een artikel in NRC Next over het Spaanse plaatsje Belchite. Het werd tijdens de Spaanse burgeroorlog aangevallen en is nu oorlogsmonument.  Het betrof een artikel over Almuneda Grandes ( Madrid 1960) die in haar boek Het ijzig hart  het verhaal  vertelt van twee families, aan weerszijde van de scheidslijn die Spanje tot op de huidige dag verdeeld heeft gehouden.   Wie nu naar het huidige moderne Spanje kijkt vanaf de jaren tachtig en dat vergelijkt met de periode daarvoor stuit direkt op de herinnering aan oorlog en 40 jaar dictatuur.  Zichtbaar gemaakt bij de overblijfselen van de ruïnes van het plaatsje Belchite.  In het toenmalige Spanje zijn na de oorlog, dus reeds in vredestijd, 150.000 mensen vermoord op een bevolking van 20 miljoen.  En van die 150.000 mensen zijn er 113.000 gewoon verdwenen waarvan niemand  meer iets  heeft vernomen.  Pas nu blijkt dat historici zich buigen over het bloedige verleden van de Spanjaarden.  Daarvoor werd dat uitsluitend door buitenlandse onderzoekers gedaan.    Het blijkt dat Spanje niet trots is op zijn verleden en er liever niet aan herinnerd wil worden.   Het verbaasde me dan ook niet toen ik midden in de jaren tachtig op een marktje in een Spaanse badplaats verdekt een vlag ontdekte met de Swastika.  Het eerste dat me toen te binnen schoot was dat er blijkbaar mensen zijn of een groep is die niets heeft geleerd.  Misbruik maken van macht, repressie uitoefenen op anderen en een grote mate van corruptie is niet alleen voorbehouden van landen als Spanje maar je ziet het ook in Italie, Griekenland en Portugal.  Landen met een voormalige dictatuur. Wat blijkt - de Europese landen waar het met de mentaliteit en corruptie van haar leiders nog steeds slecht gesteld is. En die nu door de andere Europese landen tot de orde moeten worden geroepen.

Maar bij de foto's van de ruines van Belchite bracht het ook - en met name -  de ruïnes in herinnering van Oradour-sur- Glane. Dit pittoreske plaatsje is gelegen in de Limousin zo'n 20 kilometer ten N.W. van Limoges.  Het betrof een centraal gelegen, welvarende gemeente waar de inwoners van Limoges, de nabij gelegen stad graag naar toe gingen om de frisse geur van het platteland op te snuiven. Men kon zich overgeven aan vermaak en aan de serene rust en vrede van de  natuur en aan het vissen in de rivier de Glane.   Er was ook een tramverbinding tussen de stad en het dorp.  Maar op de 10e juni 1944, 4 dagen na de invasie in Normandië,  zorgde een SS-eenheid ( tijdens het Neurenbergproces is de SS  een misdadige moordenaarsbende genoemd) ervoor dat Oradour-sur-Glane van de kaart werd geveegd.  Om precies te zijn zijn er op die dag 644 mannen, vrouwen en kinderen bijeengedreven en koelbloedig vermoord.  Daarna werd het dorp in brand gestoken en zijn er uitsluitend ruïnes overgebleven.  President De Gaulle heeft, na bezoek aan de overblijfselen, verzocht de restanten te behouden en als voorbeeld te dienen waar een misdadig fout regiem toe kan leiden.   Ik heb het dorp nu twee keer bezocht en diverse wandelingen door het dorp gemaakt.   De laatste keer ook het kerkhof bezocht waar de namen van de mannen, vrouwen en kinderen ( de jongsten zijn 2 jaar) in het marmer gebeiteld zijn.  Opdat men nooit mag vergeten.  Het is me niet duidelijk geworden of er ooit genoegdoening is geweest of uitgesproken door Duitsland.  Maar het zou een groots gebaar zijn geweest als tot in lengten van dagen met geldelijke middelen het dorp plus kerkhof zou worden onderhouden.