A day in a life.
Omdat ik al een jaar niet meer werk vraag ik me soms af hoe mijn dag er uitziet. En of ik wel genoeg doe. Ben ik niet nutteloos bezig.
Mijn dag begint wat later dan gewoonlijk toen ik nog werkte. Soms wordt ik wakker om 7.00 uur. Mijn gedachtes nemen toe naarmate ik meer wakker wordt. Je ligt dan na te denken over wat de vorige dag gebracht heeft. En of ik niet belangrijke dingen vergeten ben. Wat voor afspraken heb ik op een dag. Zijn er een paar of heb ik die afspraken helemaal niet.
Maar meestal begint mijn dag om 9.00 uur of zelfs later. Mijn eerste gang is die naar de brievenbus om de krant te halen. Ik ben geabonneerd op NRC-Handelsblad ( de zaterdageditie) en voor doordeweekse dagen NRC-Next. Vol spanning kijk ik uit naar mijn IPad. Deze werd, in december 2010, gratis aangeboden bij een 2-jarig abonnement op de NRC en NRC-Next. De laatste tijd ben ik gevoelig voor gadgets.
Heb ook een smartphone aangeschaft, een HTC-Desire. Internet, bellen, mailen, Whatsappen, foto's maken maar vooral Internet gebruiken. Zit ook op Facebook en Twitter maar deze laatste gebruik ik bijna nooit. Ook hou ik mijn afspraken erop bij.
Ik moet oppassen dat ik in een gesprek niet zomaar mijn mobiele telefoon ter hand neem. Het betreft een aardige afleiding in de dagelijkse bezigheden. Wat heb ik nog niet ontdekt? Wat valt er nog meer te zien en uit te vinden in de bijna onafzienbare mogelijkheden van mijn Apps.
Normaliter begint mijn dag met het lezen van de krant onder het genot van een kopje Senseo-koffie. Dan, na ongeveer een uur aanstalten maken om te scheren en douchen. Daarna ontbijten met zoon Marvin. Een aardige gewoonte is, ondanks het feit dat er geen afspraken zijn, toch altijd samen te ontbijten. Rustig aan tafel waarbij de dag doorgenomen wordt. Wat dient op een dag geregeld te worden. Welke afspraken lopen er. Kortom, we maken er een gewoonte van. Je hebt aandacht voor elkaar.
Pas op de maandagavond is er voor mij de Loge-avond van Vrijmetselaars. Vaak moeten er zaken geregeld worden m.b.t. de koffie en voorraad van drank die we na het officiële gedeelte gebruiken. Meestal met een glaasje wijn waarbij de dingen van de dag of zaken besproken worden. En altijd verliezen we het maconnieke gehalte niet uit het oog.
De volgende dag aandacht geven aan incidentele gesprekken met bewoners bij Schoterhof, een zorgcentrum bij mij in de buurt. Ik beschrijf levensverhalen van bewoners die blijk hebben gegeven deel te willen nemen aan het project: "Rijk herinneren". Ook ben ik er chauffeur bij de maandelijkse uitstapjes die gemaakt worden.
Plus voorlezer bij een groepje ouderen waarbij er soms mensen zijn die de 100 jarige leeftijd benaderen.
Erg afwisselend zijn de gesprekken die ik heb als Buurtbemiddelaar. Via een coördinator worden twee buurtbemiddelaars verzocht contact op te nemen met partij 1 ( de klager) en daarna, in dien mogelijk) partij 2. De bedoeling is na onenigheid of elkaar niet meer willen spreken de gemoederen tot rust te brengen waarbij wij niet zeggen dat het anders moet maar aangeven of er geen mogelijkheden zijn meer begrip voor elkaar op te brengen. Soms lukt het goed om partijen zover te krijgen dat men weer prettiger woont maar soms ook niet. Vaak zijn er al allerlei instanties( woningbouwvereniging, politie etc.) aan te pas gekomen waarbij vnl. partij 2 uiteindelijk geen zin meer heeft in een bemiddelingsgesprek met de buren incl. beide buurtbemiddelaars.
Op vrijdagavond help ik mensen met een lichamelijke en/of geestelijke handicap met zwemmen. Het betreft meestal volwassenen.
Zaterdags fluit ik een voetbalwedstrijd als KNVB-clubscheidsrechter.
De weekeinden breng ik door met Birgit, een prachtige vrouw uit Hoofddorp, die ik 4 jaar geleden voor het eerst heb ontmoet.
Mijn dagen zijn verder gevuld met het lezen van boeken. Het volledig tot me laten doordringen van de artikelen in Filosofie-magazine en De Groene Amsterdammer en beseffen dat ik me een gelukkig man voel met een vrouw aan mijn zijde.
donderdag 13 januari 2011
vrijdag 7 januari 2011
Bedrijf als maatschappij.....
Een bedrijf als maatschappij.
Je bent jong en groeit op in een bepaald milieu. Je hebt wel of geen broer of zus en je wordt een product van je opvoeding. Daarbij word je beïnvloed door het gezin waar je opgroeit, de buurt, de school, vrienden en andere factoren. Sommigen worden vrij van geest. Anderen worden geïndoctrineerd ( bv. door een geloof) en blijven een schuldgevoel houden in hun ontwikkeling.
Anderen daarentegen ontworstelen zich aan het benauwde karakter van de dogmatiek. En als je dan, na een fatsoenlijke beroepsopleiding genoten te hebben, aan het werk gaat kom je - natuurlijk - vogels van allerlei pluimage tegen.
Met de één kun je beter opschieten dan met de ander. Diegene die het dichtst in de buurt komt van de wijze waarop jezelf bent opgegroeid past het beste bij je. Je begrijpt elkaar beter en herkent bepaalde uitspraken en gedragingen.
Maar je ontmoet natuurlijk ook mensen die uit een totaal ander milieu komen. Die zich op een andere manier gedragen. Soms extreem. Soms gewelddadig.
Ik heb 7 jaar in een Jeugdhuis van Bewaring gewerkt met jongeren in de leeftijd van 18 tot 23 jaar. Tussen tasjesdieven, inbrekers , overvallers en moordenaars. Zo op het eerste oog niet van "normale" jongeren te onderscheiden. Pas na één of meerdere gesprekken viel het me op dat er iets mis was. Eén van de zaken die me opviel was dat als jongeren gevoelsarm waren opgevoed je gewetenloze mensen krijgt. Uitzonderingen daargelaten. Op één of andere manier kon ik het goed vinden met deze knapen. Mijn ervaring in het werken met deze jongens is dat je consequent, open en duidelijk moet zijn. En toch ook een zekere mate van respect ( als mens) moet opbrengen. Hoe moeilijk dat soms was.
Ik kom steeds tot de gedachte dat deze baan mijzelf het meest gebracht heeft. Ik heb er veel geleerd. Dikwijls heb ik de vergelijking gemaakt met jonge honden. Een hond moet je in het begin strak opvoeden maar ook speels laten zijn. En aan het begin aanlijnen. Pas als blijkt dat ze zonder lijn kunnen lopen/ uitgaan kun je zo'n lijn achterwege laten. Dan weten ze waar ze zich aan te houden hebben. Onder het motto: "een gehoorzame hond is zijn vrijheid waard".
In de opvoeding van jonge criminelen heeft het aan die lijn ontbroken. Willen die zich, op een gezonde manier, aanpassen aan de maatschappij, zul je een lijn nodig hebben. Zoniet dan zullen zij zich altijd dienen te verantwoorden voor hun "wilde" gedrag.
Zo heb ik nadien, in een totaal andere setting, meer te maken gehad met de organisatorische kant van een bedrijf. Op een afdeling personeelszaken. Human Resource Management heet dat tegenwoordig. Om meer gewicht in de schaal te leggen.
Mensen hebben ook de neiging een baan te zoeken waar zij zich, vermoedelijk, het meest naar de zin hebben.
Dat valt op bij personen die, gezien hun seksuele afwijking, kiezen voor een beroep waarin zij veel met bv. jongeren te maken hebben. En vooral bij jongeren waarbij afgeleerd is zich geestelijk vrij te voelen en waarbij hun schuldgevoel voldoende gevoed is te luisteren naar een wat oudere. Luisteren naar meneer pastoor want die heeft het beste met je voor. De resultaten komen nu, na plm. 30 jaar, aan het licht waarbij op grote schaal misbruik is gemaakt van de onwetendheid en onschuld van menig misdienaartje.
Je ziet het ook binnen gewone organisaties waarbij mensen die homoseksueel zijn elkaar opzoeken of waarbij de voorkeur wordt gegeven bij een sollicitatieronde. Helemaal als degene die het voor het zeggen heeft ook van de roze club is. Hierbij valt het op dat er dan een sfeer gecreëerd wordt van achterbaksheid, en valse rel nichterigheid, roddel en achterklap. Kortom waarbij mensen voorzichtig worden zich in het openbaar uit te spreken.
Er zijn zelfs afdelingen, binnen een organisatie, die, vermoedelijk dit jaar, met hun eigen boot de Gay Parade fleur geven.
Het is zaak nooit de positieve kant van mensen te vergeten. Ook zij zijn producten van hun opvoeding, geloof of geaardheid. Het wordt een ander geval indien men, zeker bij geloofskwesties, anderen wil overtuigen. En dat men accepteert dat er ook mensen zijn die niet geloven.
Je bent jong en groeit op in een bepaald milieu. Je hebt wel of geen broer of zus en je wordt een product van je opvoeding. Daarbij word je beïnvloed door het gezin waar je opgroeit, de buurt, de school, vrienden en andere factoren. Sommigen worden vrij van geest. Anderen worden geïndoctrineerd ( bv. door een geloof) en blijven een schuldgevoel houden in hun ontwikkeling.
Anderen daarentegen ontworstelen zich aan het benauwde karakter van de dogmatiek. En als je dan, na een fatsoenlijke beroepsopleiding genoten te hebben, aan het werk gaat kom je - natuurlijk - vogels van allerlei pluimage tegen.
Met de één kun je beter opschieten dan met de ander. Diegene die het dichtst in de buurt komt van de wijze waarop jezelf bent opgegroeid past het beste bij je. Je begrijpt elkaar beter en herkent bepaalde uitspraken en gedragingen.
Maar je ontmoet natuurlijk ook mensen die uit een totaal ander milieu komen. Die zich op een andere manier gedragen. Soms extreem. Soms gewelddadig.
Ik heb 7 jaar in een Jeugdhuis van Bewaring gewerkt met jongeren in de leeftijd van 18 tot 23 jaar. Tussen tasjesdieven, inbrekers , overvallers en moordenaars. Zo op het eerste oog niet van "normale" jongeren te onderscheiden. Pas na één of meerdere gesprekken viel het me op dat er iets mis was. Eén van de zaken die me opviel was dat als jongeren gevoelsarm waren opgevoed je gewetenloze mensen krijgt. Uitzonderingen daargelaten. Op één of andere manier kon ik het goed vinden met deze knapen. Mijn ervaring in het werken met deze jongens is dat je consequent, open en duidelijk moet zijn. En toch ook een zekere mate van respect ( als mens) moet opbrengen. Hoe moeilijk dat soms was.
Ik kom steeds tot de gedachte dat deze baan mijzelf het meest gebracht heeft. Ik heb er veel geleerd. Dikwijls heb ik de vergelijking gemaakt met jonge honden. Een hond moet je in het begin strak opvoeden maar ook speels laten zijn. En aan het begin aanlijnen. Pas als blijkt dat ze zonder lijn kunnen lopen/ uitgaan kun je zo'n lijn achterwege laten. Dan weten ze waar ze zich aan te houden hebben. Onder het motto: "een gehoorzame hond is zijn vrijheid waard".
In de opvoeding van jonge criminelen heeft het aan die lijn ontbroken. Willen die zich, op een gezonde manier, aanpassen aan de maatschappij, zul je een lijn nodig hebben. Zoniet dan zullen zij zich altijd dienen te verantwoorden voor hun "wilde" gedrag.
Zo heb ik nadien, in een totaal andere setting, meer te maken gehad met de organisatorische kant van een bedrijf. Op een afdeling personeelszaken. Human Resource Management heet dat tegenwoordig. Om meer gewicht in de schaal te leggen.
Mensen hebben ook de neiging een baan te zoeken waar zij zich, vermoedelijk, het meest naar de zin hebben.
Dat valt op bij personen die, gezien hun seksuele afwijking, kiezen voor een beroep waarin zij veel met bv. jongeren te maken hebben. En vooral bij jongeren waarbij afgeleerd is zich geestelijk vrij te voelen en waarbij hun schuldgevoel voldoende gevoed is te luisteren naar een wat oudere. Luisteren naar meneer pastoor want die heeft het beste met je voor. De resultaten komen nu, na plm. 30 jaar, aan het licht waarbij op grote schaal misbruik is gemaakt van de onwetendheid en onschuld van menig misdienaartje.
Je ziet het ook binnen gewone organisaties waarbij mensen die homoseksueel zijn elkaar opzoeken of waarbij de voorkeur wordt gegeven bij een sollicitatieronde. Helemaal als degene die het voor het zeggen heeft ook van de roze club is. Hierbij valt het op dat er dan een sfeer gecreëerd wordt van achterbaksheid, en valse rel nichterigheid, roddel en achterklap. Kortom waarbij mensen voorzichtig worden zich in het openbaar uit te spreken.
Er zijn zelfs afdelingen, binnen een organisatie, die, vermoedelijk dit jaar, met hun eigen boot de Gay Parade fleur geven.
Het is zaak nooit de positieve kant van mensen te vergeten. Ook zij zijn producten van hun opvoeding, geloof of geaardheid. Het wordt een ander geval indien men, zeker bij geloofskwesties, anderen wil overtuigen. En dat men accepteert dat er ook mensen zijn die niet geloven.
maandag 3 januari 2011
Dogmatiek - misvatting - absolutisme en onverdraagzaamheid.
Opnieuw zijn er voorbeelden te geven van uittingen van dogmatiek en onverdraagzaamheid zowel in Nederland als het buitenland.
Ongenuanceerd en onverdraagzaam.......
Onlangs een bericht vernomen dat er commentaar was op de kunstuiting van kunstenaar Paul Tas naar aanleiding van een beeld dat tentoongesteld was in een galerie aan de Prinsengracht in Amsterdam. Het betrof een beeld , gelijkend op jezus ( bewust niet met een hoofdletter) dat prachtig versierd was met allerlei attributen en niet zou misstaan in de hal van een gebouw of woning. De kunst, ook wel expensive trash genoemd, maakt deel uit van een aantal kunstvoorwerpen waar veel belangstelling voor is.
Tijdens een bezoek van een paar mensen aan de galerie, uitten deze commentaar op het beeld als zou het beledigend zijn en lieten op niet mis te verstane wijze merken dat het moest worden verwijderd en hun gedrag kan het beste omschreven worden als orde- en rustverstorend gedrag. Dat gaf de galeriehoudster aanleiding de personen te verzoeken zich te verwijderen. Daar werd geen gevolg aan gegeven. Daarop werd de politie gebeld en werden de oproerkraaiers verwijderd uit de galerie. Maar niet eerder nadat deze een poging deden aangifte van belediging te uiten voor het gewraakte beeld. Wijselijk werd daar door de politie geen aanleiding voor gezien want deze zagen de beeltenis ook voor kunst aan.
Opnieuw een bewijs van ongenuanceerdheid en onverdraagzaamheid van een paar gelovigen die zich aangesproken voelen in hun geloof. Blijkbaar is het niet alleen voorbehouden aan moslims met een kort lontje maar dat we ook onder onze christelijke broeders dogmatische uitingen tegenkomen. Er valt hierover meer te zeggen maar laten we, als zelfstandig denkende mensen, eigenlijk maar geen ruchtbaarheid geven aan dit soort primitieve gedragingen.
Ook naar aanleiding van een artikel in NRC-Next van vandaag ( 3 januari 2011) onder het kopje: Christenen zijn vogelvrij lees ik dat er diverse aanslagen zijn gepleegd door fanatieke moslims met diverse doden en gewonden als gevolg. Het betreft het lot van twee Egyptische vrouwen die, volgens moslimextremisten, vastgehouden worden door de koptische kerk. Van tijd tot tijd worden geweldadige incidenten gemeld tegen de Christelijke minderheid in Egypte, naar schatting 10 procent van de 80 miljoen inwoners.
Ik kan me herinneren dat ik, in de leeftijd van 4 of 5 jaar, me beledigd voelde toen ik op straat hoorde dat Sinterklaas niet zou bestaan. Tot die tijd hadden mijn ouders me verteld over Sinterklaas en dat hij op 5 december langskwam met cadeautjes. En dat je tevoren je schoen kon neerzetten bij de kolenhaard. Ik ben van voor de watersnoodramp dus die kolenhaard staat nog in mijn geheugen gegrift.
Bij navraag werd mijn vermoeden bevestigd dat ik tot de leeftijd van 4 of 5 jaar had geloofd in een sprookje. Jammer maar helaas. Hetzelfde geldt bij het vertellen van de sprookjes over Roodkapje en Sneeuwwitje en de 7 dwergen. Bij het voorlezen door mijn ouders werden de feiten soms verdraaid. Verontwaardigd reageerde ik hierop. Gelukkig op tijd wijs geworden en nadien hetzelfde gehandeld bij het voorlezen van mijn eigen kinderen. Ook in dit geval zou je kunnen spreken van een zekere mate van dogmatiek. Kinderen laten geloven in iets dat niet bestaat. Het wordt een ander geval wanneer je volhoudt in het laten of blijven geloven in zaken die niet wetenschappelijk zijn vastgesteld. En waar geen evolutionair bewijs bij voorhanden is. Hetzelfde geldt voor de kinderen die, in nazi-Duitsland, van jongs af aan leerden dat Joden een minderwaardig ras was en waar je je het beste van kon ontdoen. We weten allemaal waar dat toe geleid heeft.
Ziehier het gevaar van in iets blijven geloven in zaken ( God, Allah, Sinterklaas) die voetstoots worden aangenomen. Sommigen spreken dan van geestelijke misvorming waarbij we dagelijks worden geconfronteerd met uitwassen( misbruik in en door de kerk, ontvoeringen etc.), mishandelingen en moordpartijen. Blijven geloven in zaken die niet aantoonbaar zijn krijg je vormen van absolutisme en onverdraagzaamheid.
.
Ongenuanceerd en onverdraagzaam.......
Onlangs een bericht vernomen dat er commentaar was op de kunstuiting van kunstenaar Paul Tas naar aanleiding van een beeld dat tentoongesteld was in een galerie aan de Prinsengracht in Amsterdam. Het betrof een beeld , gelijkend op jezus ( bewust niet met een hoofdletter) dat prachtig versierd was met allerlei attributen en niet zou misstaan in de hal van een gebouw of woning. De kunst, ook wel expensive trash genoemd, maakt deel uit van een aantal kunstvoorwerpen waar veel belangstelling voor is.
Tijdens een bezoek van een paar mensen aan de galerie, uitten deze commentaar op het beeld als zou het beledigend zijn en lieten op niet mis te verstane wijze merken dat het moest worden verwijderd en hun gedrag kan het beste omschreven worden als orde- en rustverstorend gedrag. Dat gaf de galeriehoudster aanleiding de personen te verzoeken zich te verwijderen. Daar werd geen gevolg aan gegeven. Daarop werd de politie gebeld en werden de oproerkraaiers verwijderd uit de galerie. Maar niet eerder nadat deze een poging deden aangifte van belediging te uiten voor het gewraakte beeld. Wijselijk werd daar door de politie geen aanleiding voor gezien want deze zagen de beeltenis ook voor kunst aan.
Opnieuw een bewijs van ongenuanceerdheid en onverdraagzaamheid van een paar gelovigen die zich aangesproken voelen in hun geloof. Blijkbaar is het niet alleen voorbehouden aan moslims met een kort lontje maar dat we ook onder onze christelijke broeders dogmatische uitingen tegenkomen. Er valt hierover meer te zeggen maar laten we, als zelfstandig denkende mensen, eigenlijk maar geen ruchtbaarheid geven aan dit soort primitieve gedragingen.
Ook naar aanleiding van een artikel in NRC-Next van vandaag ( 3 januari 2011) onder het kopje: Christenen zijn vogelvrij lees ik dat er diverse aanslagen zijn gepleegd door fanatieke moslims met diverse doden en gewonden als gevolg. Het betreft het lot van twee Egyptische vrouwen die, volgens moslimextremisten, vastgehouden worden door de koptische kerk. Van tijd tot tijd worden geweldadige incidenten gemeld tegen de Christelijke minderheid in Egypte, naar schatting 10 procent van de 80 miljoen inwoners.
Ik kan me herinneren dat ik, in de leeftijd van 4 of 5 jaar, me beledigd voelde toen ik op straat hoorde dat Sinterklaas niet zou bestaan. Tot die tijd hadden mijn ouders me verteld over Sinterklaas en dat hij op 5 december langskwam met cadeautjes. En dat je tevoren je schoen kon neerzetten bij de kolenhaard. Ik ben van voor de watersnoodramp dus die kolenhaard staat nog in mijn geheugen gegrift.
Bij navraag werd mijn vermoeden bevestigd dat ik tot de leeftijd van 4 of 5 jaar had geloofd in een sprookje. Jammer maar helaas. Hetzelfde geldt bij het vertellen van de sprookjes over Roodkapje en Sneeuwwitje en de 7 dwergen. Bij het voorlezen door mijn ouders werden de feiten soms verdraaid. Verontwaardigd reageerde ik hierop. Gelukkig op tijd wijs geworden en nadien hetzelfde gehandeld bij het voorlezen van mijn eigen kinderen. Ook in dit geval zou je kunnen spreken van een zekere mate van dogmatiek. Kinderen laten geloven in iets dat niet bestaat. Het wordt een ander geval wanneer je volhoudt in het laten of blijven geloven in zaken die niet wetenschappelijk zijn vastgesteld. En waar geen evolutionair bewijs bij voorhanden is. Hetzelfde geldt voor de kinderen die, in nazi-Duitsland, van jongs af aan leerden dat Joden een minderwaardig ras was en waar je je het beste van kon ontdoen. We weten allemaal waar dat toe geleid heeft.
Ziehier het gevaar van in iets blijven geloven in zaken ( God, Allah, Sinterklaas) die voetstoots worden aangenomen. Sommigen spreken dan van geestelijke misvorming waarbij we dagelijks worden geconfronteerd met uitwassen( misbruik in en door de kerk, ontvoeringen etc.), mishandelingen en moordpartijen. Blijven geloven in zaken die niet aantoonbaar zijn krijg je vormen van absolutisme en onverdraagzaamheid.
.
Abonneren op:
Posts (Atom)
