Realiteit.

Realiteit.

Ik krijg regelmatig prachtige foto's gemaild van een goede vriend.   Iemand die het zelf niet zo makkelijk heeft maar altijd stilstaat bij zaken die er werkelijk toe doen.  Iemand waar ik graag naar luister en op een ontspannen manier mee van gedachten wissel.  Hij is één van de weinige vrienden die mij inspireren en je stof tot nadenken geeft op datgene wat er bv. op zo'n foto staat. 

Onlangs kreeg ik een aantal foto's gemaild waarvan er één bij zat van de favela's in Brazilië.  Mijn reactie was dat het prachtige foto's waren waarbij we ons dienen te realiseren dat we in een mooie wereld leven.  En dat we moeten beseffen dat we dit zo willen houden.  Behalve dan de favela's in Brazilië.
Het is een bewijs van onvermogen dat een land dit soort gemeenschappen toestaat.

 Dat er nu wat aan de daar heersende criminaliteit gedaan wordt, er worden zwaar bewapende politieagenten naar toe gestuurd, is het paard achter de wagen spannen. Het is hetzelfde wanneer je een hond niet goed opvoedt hij altijd aan de leiband moet lopen.
Het is het gedachtegoed van regeringen die reageren op kwalijke, ontoelaatbare toestanden, afdoen met de opmerking dat het nogal meevalt.

Het is, mijns inziens, zaak niet meer accepteren dat er iets mis is, maar je realiseren dat het ook anders kan !

Hoe is het eigenlijk in Nederland met dit fenomeen?  Heb ik eigenlijk niet eerder gehoord dat er in Nederland ook zaken zijn die het daglicht niet kunnen verdragen?  Neem nu het grootschalige kindermisbruik door onze katholieke vrienden.  En dat die arme stumper in zijn paarse jurk uit Rome zich moet laten influisteren dat het niet meer dan geroddel is?    En dat het nogal meevalt.  Nu, het valt niet mee!   Er is, dankzij het celibaat, sprake van grove schending van de mensenrechten.  Er is sprake van een grootschalig pedofielen-netwerk met als dekmantel de katholieke kerk. 

Historisch gezien hadden zij al niet zo'n beste naam.   Want waren het niet de topnazi's die, met behulp van diverse kloosters en met het betalen van veel geld, konden ontkomen naar Zuid-Amerika.  Dat is hooguit 60 jaar geleden.  En er waren maar weinig mensen die daarvoor verantwoordelijk gesteld werden.   De kerk wast zijn handen in onschuld.  Een paar wees- gegroetjes en in een donker hoekje van de kerk aardig zijn voor meneer pastoor en je was van je zonden verlost.   

Het doet me denken aan een mopje dat ik niet zo lang geleden hoorde:  Er komt een jongeling aan bij het klooster en meldt zich aan.  Hij wordt rondgeleid door een oudere broeder en deze beantwoord de vele vragen die de jongeling heeft.  Onder andere heeft de knaap ook wat vragen m.b.t. seksualiteit.  Nu, daar heeft de oudere broeder wel een antwoord op.  Na binnen te zijn rondgeleid komen zij aan bij de tuin van het klooster.  Aan het eind van de tuin ziet de jongeling een grote regenton staan met een gat in het midden. De ouderling meldt dat als hij alle dagen van de week, behalve woensdag, voor de ton gaat staan  hij voldoende weet over seksualiteit.  Maar, vraagt de jonge broeder:"waarom woensdag niet"?   "Nu", zegt de oudere broeder.  "Woensdag zit jij in die ton".

Hulde aan de partijen en personen die dingen bij de naam durven noemen.  En meedelen dat er strikte maatregelen dienen te worden genomen om uitwassen te voorkomen.  Waarbij je na een tijdje merkt dat  ook bij de gevestigde partijen reacties komen dat  zaken veranderd dienen te worden.

Ik moet hierbij ook denken aan de mentaliteit die in de 30-er jaren in Nederland ontstond bij die lui van het "gebroken geweertje". Het is dezelfde mentaliteit van mensen die, bij het aanschouwen van misstanden op straat, hun hoofd omdraaien en doen alsof zij niets gezien hebben.  En die geen hulp verlenen wanneer er bv. iemand in het water ligt en om hulp roept.  Het psychologische fenomeen is dat, naarmate er in zo'n situatie al personen bij staan kijken, mensen helemaal niets meer doen. Het moet getuigen van moed en doortastendheid als er mensen zijn die toch aktie ondernemen.

Het is de Nederlandse mentaliteit dat er alleen gereageerd wordt op de personen die misstanden signaleren i.p.v. dat er concreet wat aan die misstanden wordt gedaan.  Als je je hoofd boven het maaiveld uitsteekt...............