Over liefde & vriendschap.

Over liefde & vriendschap.

Zeer binnenkort verschijnt het Essay van Stine Jensen genaamd:  Echte vrienden - intimiteit in tijden van facebook, GeenStijl en Wikileaks.  Zij heeft dit geschreven in het kader van de maand van de filosofie.    In dit essay toetst zij de sociale media op echtheid.   Schrijven we stukjes in facebook of twitteren we omdat we uitsluitend zaken willen delen met anderen of is er meer aan de hand.   Zij schrijft in haar essay dat het ook kan leiden tot tijdsverspilling, gebrek aan concentratie, akelig gedrag en verstoorde relaties.

In een interessant interview in de Volkskrant van zaterdag 26 maart 2011 meldt zij dat het onrust veroorzaakt tussen mensen die zich bv. storen als blijkt dat een vriend of vriendin een ander aan het volgen is.   Zij vragen zich dan af wat ze met die lul of trut moet.   Wat is er nu zo interessant aan die ander?   Heeft hij of zij niet genoeg aan mij? 

Je kunt erover redetwisten of er sprake is van tijdsverspilling of niet.   Het is altijd aan jezelf hoe je je tijd indeelt. En die ander mag daar dan verschillend over denken. In principe bepaalt niemand hoe ik mijn tijd indeel.  Behalve natuurlijk als je een dienstverband bij een werkgever hebt die vraagt dat je de dingen doet waarvoor je bent ingehuurd.   Wat is tijdverspilling?   Soms helpt het als je even nadenkt en niets doet.  Of als je even wegdroomt. Om zaken op een rij te krijgen.  Doe ik die aankoop of niet.   De eerste indruk van een ander is dan mogelijk dat deze een beeld krijgt van tijdsverspilling.
Wat wel waar is dat het tegenwoordig ontbreekt aan concentratie.   Alles moet snel en het nieuws dat tot ons komt wordt nauwelijks uitgediept want er komt weer een ander onderwerp aan de orde.  Het is ook de reden dat jongeren met name nauwelijks aan het lezen van een krant toekomen.   En nauwelijks meer een lang stuk in een krant lezen.   Of aan het lezen van een boek beginnen.

Stine Jensen introduceert het begrip "intiem kapitaal" waarmee ze voortborduurt op de definities van de Franse socioloog Pierre Bourdieu, die onder meer economisch kapitaal( materieel bezit), cultureel kapitaal( kennis, vaardigheden en opleiding.)  en sociale kapitaal( je netwerk) onderscheidde.   Met het intiem kapitaal wordt bedoeld dat alles wat betrekking heeft op waardevolle persoonlijke informatie.  

Als je goed nadenkt zijn er maar een paar echte vrienden.  Meestal op één hand te tellen.  Op Facebook word je uitgenodigd te reageren op een vriendschapsverzoek.  En als je, zonder erover na te denken,  bevestigend  antwoord bij vriendschapverzoeken van een vriend en  daar weer vrienden van heb je in no time honderden "vrienden".     Moet je alles met hen delen?     Zijn dat echte vrienden?
 In Facebook kun je ook zelf bepalen wat je deelt.   Maar als je het niet zo nauw neemt met datgene wat je deelt ligt jouw intieme kapitaal op straat.
En is het werkelijk interessant dat twitteren te volgen?    Ik ben er heel voorzichtig mee  begonnen maar doe er verder niets mee.
Werkelijke vriendschap deel je maar met een paar personen.  Mensen die echt belangrijk voor je zijn.  En het delen van informatie hoeft ook niet iedere dag of week.   Soms kunnen er tientallen jaren tussen zitten voordat je weer eens met mensen van gedachten wisselt.  Ik heb een paar vrienden op Aruba en Bonaire.  Die zie ik niet jaarlijks. En alleen omdat we in het verleden zaken gedeeld hebben ( we hebben 1,5 jaar met een groep samengewoond) blijven dat vrienden.  Je had en hebt ook het besef dat deze contacten waardevol zijn.
De Rolling Stones hebben er een prachtige song over geschreven: "Waiting on a friend" .   I 'am not waiting for a lady, I 'am waiting on a friend.
En de liefde deel je helemaal met enkele personen.  Je hebt er de liefde voor je kinderen.   En de ultieme liefde voor degene waar je van houdt.   De vrouw aan je zijde.

Over Facebook schrijft Stine Jensen dat het één en al ijdelheid is met een grote zucht naar bevestiging die blijkbaar niet op een andere wijze kan worden verkregen. 
Ikzelf ben daar minder kritisch over.  Er is niets mis met je belangstelling te delen en te laten zien  welke zaken jij belangrijk vindt.   Je vrienden zie je ook niet elke dag.  Plus dat het stof tot discussie geeft als je elkaar naderhand weer ziet.   Of de ander kan natuurlijk reageren op datgene wat je schrijft.
 In mijn geval heb ik maar 1 volger.  Maar dat is dan ook de vrouw aan mijn zijde.  Waar ik in kan verdrinken. Diegene waar ik mijn diepste zieleroerselen aan kwijt kan.  Die mijn maatje is.   Waar ik, samen met haar, de hoogste berg kan beklimmen.

Uit Carissimae: Over de vrouw....een strofe: 

 ik heb haar beeld ten troon gezet
 hoog boven 's werelds dwaze wanen
 jij warmte van mijn kluis en bed
 jij oorzaak van mijn heetste tranen.